ZMYSŁOWE WSKAŹNIKI ORIENTACYJNE W UCZENIU SIĘ LABIRYNTU CZ. II

Inne szczury pozbawiono zmysłu węchu, usuwając im operacyjnie opuszki węchowe, odcinek drogi nerwowej od nosa do mózgu. Pozbawione węchu zwierzęta uczyły się labiryntu równie łatwo jak normalne, a szczury wyuczone przed operacją, nie wykazywały żadnych zaburzeń orientacji w znanym sobie labiryncie.

Dwa szczury Watson pozbawił częściowo słuchu, usuwając im z obu uszu błony bębenkowe i kostki słuchowe, a następnie wypełniając ucho środkowe parafiną. Szczury te uczyły się jednak labiryntu równie szybko jak normalne.

Całkowite, operacyjne wyeliminowanie zmysłów skórnych jest niemożliwe, udało się jednak u zwierząt poprzednio wyuczonych znieczulić opuszki wszystkich łap, operacja ta nie wywołała żadnego zaburzenia orientacji w labiryncie. Po przycięciu wibrys („wąsów”), zwierzę przez pewien czas zachowywało się niepewnie, ale po 48 godzinach przebiegało uprzednio wyuczony labirynt zupełnie normalnie: zwierzęta takie również uczyły się labiryntu w normalnym czasie. Watson zakładał, że dotykowe wskaźniki orientacyjne mogą płynąć tylko z wibrys albo z łap, i dlatego uznał, iż drogą wymienionych zabiegów udało mu się wyeliminować zmysł dotyku tak samo jak zmysł wzroku, węchu i słuchu.

W ten sposób, na zasadzie metody eliminacji, Watson doszedł downio- ku, że istotnych wskaźników, według których zwierzę orientuje się ucząc się labiryntu i znajduje w nim właściwą- drogę, dostarcza zmysł kinestetyczny, czyli czucie mięśniowe. Pewną rolę mogły tu odgrywać również inne interoreceptory takie, jak wiscerocepcja i receptory równowagi, w każdym razie jednak eksterocepcja nie ma, jego zdaniem, istotnego znaczenia dla uczenia się labiryntu, chociaż niewątpliwie bierze udział w zapoznawaniu się z nim.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>