Zmienne R wyższego rzędu – dalszy opis

Ważną zmienną R wyższego rzędu jest liczba prób potrzebnych do osiągnięcia pewnego kryterium wyuczenia się. Kryterium takie stanowi jakiś określony wynik, który trzeba osiągnąć, żeby stopień wyuczenia się mógł być uznany za dostateczny. Może to być, na przykład, jedno bezbłędne wyrecytowanie wiersza, którego się uczy na pamięć: albo 5 kolejnych bezbłędnych biegów w labiryncie, albo utrzymanie rylca na tarczce przez 80% czasu w zadaniu z wirnikiem Koertha (str. 9). Jeśli po osiągnięciu w jakimś zadaniu wyniku odpowiadającego pewnemu kryterium nastąpi przerwa w ćwiczeniu, to po przerwie ponowne dojście do tego samego wyniku będzie zwykle wymagało dalszego ćwiczenia: liczba prób potrzebnych do osiągnięcia owego kryterium przy ponownym uczeniusię będzie stanowiła miarę stopnia zapomnienia. Oczywiste jest, że kryterium wyuczenia się można przyjąć wyższe lub niższe. Jeżeli zadanie polega na nauczeniu się nazwisk 12 osób, których fotografie pokazuje się osobie badanej, to E może przyjąć za kryterium wyuczenia poprawne podanie którychkolwiek 6 z owych 12 nazwisk, albo 9, albo wszystkich 12. Im wyższe jest kryterium, tym więcej prób potrzeba, aby je osiągnąć. Na podstawie swego protokołu E mógłby nawet policzyć, ile prób potrzebowała osoba badana na osiągnięcie kolejnych kryteriów: na poprawne podanie 1, 2, 3, … 11, 12 nazwisk. Zamiast pytać o wynik każdej kolejnej próby, E mógłby zapytać o liczbę prób potrzebnych do osiągnięcia każdego kolejnego kryterium – tak samo, jak na zawodach lekkoatletycznych pytamy zwykle, w ciągu jakiego czasu biegacz przebiegł 400 m, 800 m czy półtora kilometra, a nie – ile przebiegł on w ciągu 1 minuty, 2 minut, czy 4 minut.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>