Zmienne eksperymentalne – dalszy opis

Zmiennych wpływających na uczenie się jest bardzo wiele. Można zmieniać samo zadanie pod względem jego rodzaju, czasu trwania uczenia się oraz stopnia trudności problemu. Można systematycznie zmieniać liczbę prób ćwiczeniowych oraz komasować je lub rozkładać w czasie. Zmienną eksperymentalną może stanowić wiek, a także stan fizyczny i emocjonalny uczącego się. Zmieniać można także instrukcję, jaką się daje badanemu, udzielaną mu ewentualnie pomoc, sposób i stopień naprowadzania go na rozwiązanie oraz wiele innych czynników.

Bardzo ważną zmienną eksperymentalną w badaniach nad uczeniem się jest bezpośredni skutek reakcji. Może nim być nagroda, kara lub też sam wynik czynności – udany lub nieudany. Na przykład wybór jednego kierunku w labiryncie zaprowadzi w ślepą uliczkę, innego – do pudełka z pokarmem: jeden rzut do tarczy okazuje się celny, inny – spudłowany. Jedno słowo wypowiedziane przy recytacji z pamięci wiersza jest właściwe, inne – błędne. Nawet ślinowa reakcja warunkowa w eksperymentach Pawłowa też ma zawsze jakieś bezpośredni skutek: albo następuje po niej wzmocnienie, mianowicie przez pokarm, albo brak wzmocnienia, czyli brak pokarmu – zależnie od woli eksperymentatora, od którego zależy nie tylko sytuacja wywołująca reakcję, lecz także i skutek reakcji. Dodatni czy ujemny wynik użyli skany w jednej próbie staje się czynnikiem A w wykonywaniu dalszych prób. Czynnik ten może się zmieniać w różny sposób. Można dawać nagrodę po każdej dobrze wykonanej próbie lub tylko po niektórych próbach: nagroda może być duża albo mała: negatywnym zaś skutkiem reakcji może być albo prawdziwa kara albo po prostu brak nagrody. Widać więc jasno, że eksperymenty z tej dziedziny mogą przyczynić się do zbadania zarówno procesów motywacji, jak i uczenia się.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>