Zmiana pragnienia na głód

Na działanie innego czynnika hamującego wskazuje zastanawiające zachowanie, jakie z reguły obserwujemy u szczurów przy zmianie pragnienia na głód. Można by oczekiwać, że w tej sytuacji szczury znalazłszy pokarm, żarłocznie się na niego rzucą. Tymczasem nic podobnego: przez kilka pierwszych prób wiele z nich w ogóle nie chce jeść, tylko stara się wydostać ze skrzynki pokarmowej, z której zawsze je wyjmowano podczas serii ćwiczebnych. Gdy zwierzęta przetrzyma się w skrzynce dłużej niż normalnie (tj. kilka sekund), niektóre zaczynają zdradzać silne wzburzenie emocjonalne, co przejawia się w wydalaniu moczu i kału (Walker, 1948: Littman, 1950). Można powiedzieć, że w toku ćwiczeń labirynt stał się dla nich miejscem do picia, ale zdecydowanie n i e miejscem do jedzenia.

Byłyby nawet pewne podstawy do twierdzenia, że zwierzę najedzone powinno być w ogóle niezdolne do zapamiętania, gdzie znajduje się pokarm. Jeśli powiemy, że pokarm to coś nadającego się do konsumpcji natychmiastowej, to dla zwierzęcia, które jest tak nasycone, iż więcej zjeść już nie potrafi, rzeczy nawet jadalne właściwie nie są pokarmem. Najedzony szczur będzie często obwąchiwał pokarm, a potem się od niego odwróci – zupełnie tak samo jak człowiek, który nie mając apatytu odchodzi od zastawionego rozmaitymi daniami stołu oświadczając, iż tu nie ma nic do jedzenia. Jednakże człowiek, który najadł się do syta, potrafi zwrócić uwagę na miejsce, w którym można zaspokoić głód, i zapamiętać je na przyszłość, a może i najedzony szczur będzie chował na zapas znalezione kulki pokarmu, choć fakty takie rzadko obserwuje się w eksperymentach. Może jednak niepotrzebnie wysuwamy tu aż tyle zastrzeżeń, bo mimo wszystko, jak widzieliśmy, nawet najedzone szczury w pewnym stopniu potrafią zapamiętać położenie pokarmu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>