Zespołowe bodźce warunkowe (patterning of conditional stimuli)

W takich eksperymentach, jak doświadczenia Riessa, badani reagują wyraźnie nie na pojedyncze litery, z których składają się słowa, ale na całości złożone z liter. Jedno z pierwszych eksperymentalnych badań nad zespołami bodźców przeprowadził Humphrey (1928). Wykazał on, że ton, z którego wytworzono bodziec warunkowy dla reakcji cofania palca, nie wywołuje tej reakcji, gdy eksponować go jako składnik całej melodii. Przez całe następne dziesięciolecie prowadzono w Ameryce mało badań na ten temat, mimo dużego znaczenia, jakie ten problem ma dla teorii zachowania się. Dopiero Razran przedstawił pewien plan badawczy, którego realizacja przyniosła siedem prac (por. literaturę u Hilgarda i Marquisa, 1940). Stosował on technikę warunkowego odruchu ślinowego, posługując się przy tym, jako bodźcami warunkowymi, zespołami złożonymi z barwy, kształtu i tonu, i stwierdził, że można wytworzyć O W na ten zespół, mimo że jego części składowe na ogół nie wywołują reakcji. Takie kompleksowe OW były bardziej odporne na wygaszanie od odruchów prostych, lepiej się przechowywały i odznaczały się szerszą generalizacją. Razran przeprowadził pewne ciekawe obserwacje na temat zespołów „dobrych” i „złych”, ale jego wnioski, uzyskane za pomocą techniki odruchowo-warunkowej, nie zawsze zgadzają się z zasadami psychologii postaci (str, 586, t. I).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>