Zastosowanie teorii do warunkowania reakcji zapobiegania Sb cz. II

Nieco podobne badania przeprowadzono na dwóch innych gatunkach, tj. na szczurach i na świnkach morskich. Schlosberg (1934, 1936, 1937 b) unieruchamiał szczury w odpowiednim aparacie i rejestrował oddech oraz cofanie przedniej nogi w odpowiedzi na uderzenie prądem. Do działania prądem służyła elektroda umocowana do przedniej nogi zwierząt, tak podłączona, że zwierzęta można było warunkować raz na dające się uniknąć uderzenie prądem, a raz na uderzenie, którego nie dało się uniknąć. Działanie Sw (światło lub brzęczek) trwało przez V2 minuty, a w ostatniej jednej trzeciej tego działania dołączano prąd. Stosunki czasowe były tak ustalone, że zwierzę mogło uniknąć uderzenia prądem (w sytuacji, w której uderzenie w ogóle dawało się uniknąć) przez wykonanie antycypacyjnej Rw, lub też mogło skrócić działanie prądu przez szybką Rb d.

Wyniki tego doświadczenia nie wykazały, aby efekt miał wpływ na uczenie się. Drobna różnica, jaka zachodziła w zachowaniu się zwierząt w obu sytuacjach, wypadała raczej na korzyść uderzenia, którego nie dało się uniknąć. Tego właśnie należałoby oczekiwać na podstawie prawa Pawłowa, ponieważ w sytuacji, w której uderzenia nie dawało się uniknąć, wzmacnianie zachodziło regularnie i nigdy nie ulegało skróceniu wskutek reakcji zwierzęcia. Z tym ogólnym wynikiem zgadzał się fakt, że reakcja zwierząt rzadko wychodziła tu poza stadium reakcji rozlanej: światło wywoływało szarpanie się, zmiany w oddychaniu i piszczenie, ale tylko w niektórych wypadkach występowało wyraźne zginanie nogi. Jedno ze zwierząt, u którego powstała taka wyraźna reakcja zginania nogi, jeszcze bardziej potwierdzało prawo Pawłowa: wytworzywszy już reakcję, szczur regularnie unikał uderzenia (w sytuacji, w której uderzenia dało się uniknąć) przez wykonywanie owej antycy-

To znaczy szczur mógł podnieść nogę, zanim zadziałał prąd – antycypacyjna Rw, lub szczególnie szybko wykonać tę czynność w odpowiedzi na uderzenie prądem – Rb. (Przyp. tłum.). pacyjnej Rw. Rezultat jednak był taki, że reakcja ta wygasła już po kilku próbach, tak jakby mógł tego oczekiwać Pawłów, Wtedy jednak przez kilka dalszych prób zwierzę znów otrzymywało uderzenie, wskutek czego reakcja warunkowa znów pojawiała się, pozwalała uniknąć uderzenia przez kilka prób, znów wygasała itd, przez szereg razy. Nie było dowodu na to, że uniknięcie uderzenia „utrwalało” skuteczną reakcję, jak moglibyśmy tego oczekiwać opierając się na prawie efektu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>