Zamienność i współdziałanie wskaźników orientacyjnych cz. II

Średnia liczba błędów w 12 próbie j w 24 próbie szczury normalne 0,1 poniżej 0,1 szczury głuche 0,2 0,1 szczury anosmiczne 0,2 0,1 szczury ślepe 1,5 1,1 szczury glucho-ślepe 4,2 3,9 szczury pozbawione wzroku i węchu 5,8 5,4 szczury pozbawione wzroku, słuchu i węchu 6,2 6,4

Ponieważ wyjściowa liczba błędów w tym labiryncie wynosi około 6,5, szczury pozbawione wzroku, słuchu i węchu nie zrobiły, jak widać, w ciągu 24 prób praktycznie żadnych postępów. Trzy grupy szczurów widzących – normalne, głuche i anosmiczne – niewiele różnią się pomiędzy sobą, jednakże przewyższają każdą z grup szczurów ślepych, i to w stopniu statystycznie istotnym. Jednakże sama tylko ślepota okazuje się znacznie mniejszym upośledzeniem, aniżeli ślepota połączona z głuchotą lub anosmią. Szczur ślepy może w labiryncie otwartym wykorzystywać dźwiękowe albo węchowe wskaźniki orientacyjne, przy czym przytoczone dane liczbowe świadczą o tym, że wskaźniki węchowe są użyteczniejsze: różnica podanych w tabelce wyników jest statystycznie istotna. Natomiast szczury pozbawione wzroku, słuchu i węchu, zdane w uczeniu się labiryntu otwartego wyłącznie na dotyk i kinestezję, nie czyniły – jak widać – w ogóle żadnych postępów albo tylko postępy zupełnie minimalne. Autor komentuje to następująco: „Wyniki badań nad szczurami pozbawionymi wzroku, słuchu i węchu każą nam wysnuć wniosek, że sam zmysł kinestetyczny nie wystarcza do wyuczenia się danej czynności, choć nie można mu odmówić wszelkiej roli w uczeniu się. Proces uczenia się przebiega prawdopodobnie początkowo w oparciu o bodźce ekste- roceptywne, impulsy kinestetyczne zaś wchodzą w grę dopiero później, biorąc pewien udział w doskonaleniu nawyku”. Inni badacze wyrażali podobne opinie.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>