Weiner i Stellar

Weiner i Stellar (1951) zastosowali do badania preferencji nieco zmodyfikowaną postać metody przynęt pojedynczych. Mierzyli oni ilość wody wypitej z wyskalowanego cylindra w ciągu jednej godziny po 15 godzinach pozbawienia wody i w ten sposób badali preferencję, jeśli chodzi o zawartość w niej chlorku sodu. Każdego dnia roztwór soli w cylindrze miał inne stężenie. Wyznaczona na podstawie ilości wypitej wody krzywa preferencji była podobna do pokazanej na rysunku 22-3 krzywej dla sacharyny: poczynając od czystej wody aż do pewnego stężenia wznosiła się, a potem przy silniejszych stężeniach opadała. Maksimum przypadało na roztwór o stężeniu trochę poniżej 1 procentu soli w wodzie. Preferencja soli ujawniła się już w pierwszych 5 minutach u szczurów, na których nigdy jeszcze nie robiono eksperymentów. Jest to więc preferencja naturalna, mająca prawdopodobnie jakąś podstawę chemiczno-fizjologiczną.

W badaniach nad preferencją całkiem innego typu (Young, 1947) ćwiczono głodne szczury w bieganiu z pudełka startowego do pary na- czyniek z pokarmem, braniu kęsa pokarmu z jednego naczyńka i wracaniu do skrzynki startowej. Naczyńka były umieszczone w odległości około 26 cm od siebie. Skoro tylko szczur skosztował pokarmu, oba na- kwasu winnego i cukru trzcinowego.

Oś rzędnych przedstawia procent sądów „przyjemny” minus procent sądów „nieprzyjemny” dla 7 badanych, oddzielnie dla każdego stężenia roztworu. Na osi odciętych odkładane są stężenia roztworów: całkowita długość osi odpowiada 40°/« roztworowi cukru, l,12Vc roztworowi kwasu winnego, 10°/i roztworowi soli i o,004°/o roztworowi siarczanu chininy (wszystkie te procenty odnoszą się do proporcji Wagowych), Wykreślenie na rysunku dwu linii poziomych – tuż ponad i tuż poniżej poziomu zerowego – ma wyrażać iakt, że zwykle pomiędzy smakiem przyjemnym a nieprzyjemnym istnieje pewna strefa neutralna. Jeśli idzie o cukier, to z wyjątkiem kilku osób, będących w stanie nasycenia, nikt nie oceniał nawet najsilniejszych roztworów jako nieprzyjemne. Przy innych smakach tak zdecydowana przewaga sądów „przyjemny” nie wystąpiła: ich maksimum występowało przy stosunkowo niskim stężeniu czyńka opuszczano tak nisko, że zwierzę nie mogło się do nich dostać. Prób takich przeprowadzono wiele. Za miarę preferencji przyjęto liczbę określającą, ile razy szczury wybrały jeden z podawanych im pokarmów. Za przynętę służyły następujące suche pokarmy: cukier (sacharoza), kazeina i zmielona pszenica. Kiedy dawano szczurom do wyboru cukier i pszenicę (podawano je obok siebie, zmieniając stale ich wzajemne położenie), szczury w około 55 procentach przypadków wybierały cukier, a w 45 procentach – pszenicę: różnica upodobań jest tu zupełnie niewielka, chociaż wiarygodna ze względu na wiele setek wyborów dokonanych przez około 30 szczurów. Wyraźna była natomiast preferencja cukru w porównaniu z kazeiną, bo na korzyść kazeiny było tylko 25 procent wyborów.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>