Uderzenie prądem po wyborze poprawnym

Muenzinger wykonał długą serię badań eksperymentalnych nad wpływem, jaki ma tzw. „kara”, wymierzana nie za wybory błędne, lecz za poprawne. Szczur miał do wyboru korytarz ciemny i jasno oświetlony. W szeregu prób oświetlano raz jeden, a raz drugi korytarz w porządku nieregularnym, do pokarmu jednak prowadził stale korytarz oświetlony. Szczury podzielono na trzy grupy, jedna grupa otrzymywała lekkie uderzenie prądem z podłogi w ciemnym korytarzu, druga w korytarzu oświetlonym, a u trzeciej w ogóle nie włączano prądu w żadnym z korytarzy. Urządzenie to i wyniki doświadczeń przedstawia rys. 20-10.

Wyniki podane w tabeli pod rys. 20-10 wskazują, że uczenie się przebiegało najszybciej wtedy, gdy zwierzę dostawało uderzenie prądem w ciemnym korytarzu. Prąd działał na szczura bezpośrednio po wejściu do korytarza, bodźce: ciemność – prąd, następowały tuż po sobie i szybko kojarzyły się ze sobą. Natomiast wyjaśnienia domaga się fakt, że uderzenie prądem w korytarzu oświetlonym, czyli w drodze do pokarmu, dawało lepsze rezultaty niż sytuacja, w której uderzenia prądem w ogóle nie stosowano. Otóż niebezpieczeństwo uderzenia prądem zwiększało liczbę ZPB w punkcie wyboru i to właśnie ZPB wywierało, jak się zdaje, korzystny wpływ. Zupełnie taki sam wjfriik otrzymano w innych eksperymentach, w których zamiast uderzenia prądem wprowadzano przeszkody w postaci szpary w podłodze albo tylko drzwiczek szklanych zatrzymujących szczura na 5 sekund w punkcie wyboru (Muenzinger i Wood, 1935: Muezinger i Newcomb, 1936: Muenzinger i Fletcher, 1937). Muenzinger przypuszcza, że korzystny wpływ ZPB polega na przedłużeniu i polepszeniu u zwierzęcia recepcji bodźców ważnych dla działania.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>