UCZENIE SIĘ LABIRYNTU

Badania nad uczeniem się prowadzi się często na zwierzętach. Systematycznie zaczęto posługiwać się zwierzętami do tego celu około roku 1900: eksperymenty nad odruchami warunkowymi i uczeniem się odróżniania są trochę późniejsze, eksperymenty zaś z labiryntem oraz ze skrzynką problemową – nieco wcześniejsze. Zainteresowania eksperymentatorów stosujących te metody skupiały się pierwotnie nie na samym uczeniu się, lecz na fizjologii mózgu i na ewolucji psychiki, ale wytyczona przez nich linia eksperymentowania utrzymała się do dziś, jako istotna dla ogólnej teorii uczenia się. Nasza wiedza o uczeniu się, zarówno u ludzi, jak i u zwierząt, byłaby niewątpliwie niepełna, gdybyśmy pominęli tak istotne osiągnięcia, jak nabywanie umiejętności radzenia sobie w otoczeniu i manipulowaniu przedmiotami, a te właśnie formy uczenia się są przedmiotem badania w wymienionych powyżej eksperymentach. Do opanowania skrzynki problemowej Thomdike’a (1898) trzeba nauczyć się manipulowania przyciskiem dzwonkowym lub innym urządzeniem, orientacja zaś w labiryncie Smalla (1899, 1900) wymaga zapamiętania krętej i skomplikowanej drogi. Kierunek badania Thom- dike’a omówimy później (str. 453 i nast.), a w tym rozdziale zajmiemy się eksperymentami z labiryntem.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>