Uczenie się labiryntu jako „zapamiętywanie miejsca” cz. II

Przy opisie formułowanym konsekwentnie w kategoriach organizmu nie można wyrazić się, że skrzynka docelowa znajduje się w pewnym określonym miejscu, powiemy, że leży ona na końcu pewnej określonej serii kolejnych ruchów i skrętów w prawo i w lewo. Przeprowadźmy jednak taki eksperyment: Uczymy szczury chodzić po pokarm prostą drogą z jednego kąta prostokątnej zagrody do przeciwległego, a potem ustawiamy na drodze przegrody: okazuje się, że szczury bez trudności znajdują okrężną drogę do pokarmu. Można też postąpić odwrotnie, przegrody ustawić podczas treningu, a potem je usunąć. Szczury, z normalnym wzrokiem, od razu przerzucają się z dróg okrężnych na drogę prostą (Hebb i Williams, 1946), nawet szczury ślepe stosunkowo łatwo przystosowują się do nowej sytuacji, orientując się za pomocą dotyku, przy zetknięciu z przegrodami i zewnętrznymi ściankami korytarzy. W poszczególnych próbach zwierzęta poruszają się po drogach trochę różnych, ale zawsze dochodzą do celu (Dennis, 1929). Wynika stąd, że w pierwszej sytuacji szczury nauczyły się nie określonej serii kolejnych ruchów, lecz pewnej trasy, prowadzącej do określonego miejsca – i to trasy, która daje się dostosować do zmian w otoczeniu.

Pouczające jest również następujące doświadczenie. Przypuśćmy, że labirynt posiada dwie skrzynki docelowe, jedna z nich zawiera pokarm, a druga wodę. Gdy obie skrzynki znajdują się w innych okolicach labiryntu, szczur dość szybko uczy się i drogę do pokarmu wybiera wtedy, gdy jest głodny, a drogę do wody – gdy jest spragniony. Jednakże problem staje się znacznie trudniejszy, gdy jest tylko jedna skrzynka docelowa, zawierająca raz pokarm, a raz wodę, z tym iż do pokarmu trzeba iść inną drogą, a do wody inną (Hull, 1933 b: Leeper, 1935: Kendler, 1946).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>