Szczur ucząc się labiryntu nie zaczyna od zera

To właśnie powolne zanikanie omawianej postaci alternacji każe powątpiewać, czy rzeczywiście ma ona związek z hamowaniem reaktywnym, z innych bowiem prac nad hamowaniem reaktywnym wiadomo, że jest to zjawisko bardzo krótkotrwale. Dalsze wątpliwości wynikają stąd, że alternacja w tym samym punkcie wyboru jest – jak to można eksperymentalnie wykazać – alternacją nie pomiędzy skrętami w prawo i w lewo, ale pomiędzy dwiema drogami, które rozchodzą się z punktu wyboru (Montgomery, 1951c: patrz również str. 219 tej książki).

Do obu wspomnianych form alternacji dołącza się jeszcze inna tendencja, z którą spotkaliśmy się już przy uczeniu się odróżniania (str. 103): skłonność poszczególnych szczurów do wybierania każdorazowo jednej i tej samej strony – prawej lub lewej – czyli wytwarzania nawyków kierunkowych (position habits).

Jak widać, szczur ucząc się labiryntu nie zaczyna od zera. Wnosi on pewne naturalne tendencje, które – zależnie od tego, jaki jest układ uliczek w labiryncie – raz mu utrudniają, a raz ułatwiają zadanie. Tendencje te zaczynają działać już w pierwszej próbie, zanim jeszcze zwierzę zdążyło się zorientować, gdzie mieści się cel, i nieraz trzeba wielu prób i częstego wzmacniania poprawnych wyborów, ażeby doprowadzić do bezbłędnego przebiegania przez labirynt.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>