Siła OW

Siła OW jako czynnik hipotetyczny wystąpiła w historii badań nad warunkowaniem dość późno. W gruncie rzeczy nie ‚bardzo odczuwano jej potrzebę aż do czasu, gdy zajęto się uwarunkowaniem instrumentalnym 2. Przy warunkowaniu klasycznym zwykle ustala się siłę i popędu, i Sw, tak że siła Rw stanowi wierne odzwierciedlenie stopniowo narastającej siły warunkowania3. Dziś jednak, skoro już mamy pojęcie siły OW, okazuje się -ono wygodne.

Prawo zależności reakcji warunkowej od siły bodźca warunkowego stanowi w rzeczywistości jedno z najważniejszych praw wykrytych przez Pawiowa. Stało się ono punktem wyjścia dla określenia fazowych zjawisk przy rozwoju hamowania, tj. fazy wyrównawczej i paradoksalnej. (Przyp. tłum.).

Idzie tu o uczenie się określonych działań jako środka do osiągnięcia jakichś korzyści lub uniknięcia szkód. Warunkowaniem klasycznym nazywają autorzy takie, przy którym reakcja nie ma wpływu na wystąpienie bodźca bezwarunkowego, jak np. ślinowe odruchy w doświadczeniach Pawłowa. (Przyp. tłum.). Siła OW zależy od przebiegu uprzednich prób składających się na proces warunkowania. Spośród działających tu zmiennych A wymienimy następujące:

Siła popędu i wielkość wzmocnienia (Sb) w poprzednich próbach. Zmienne te stanowią główny temat rozdziału pt. „Motywacja”: Sb jest tam określony jako „przynęta”. Oba te czynniki mają duży wpływ na Rw, tj. na aktualną reakcję, ale ich wpływ na siłę OW bynajmniej nie jest wyraźny i niewątpliwy.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>