Redukcja popędu przy warunkowaniu klasycznym

Z dodatkowymi trudnościami spotykamy się z chwilą, gdy teorię wzmacniania jako redukcji popędu próbujemy zastosować do warunkowania klasycznego, Trudność tę przesłania czasem niedokładne posługiwanie się terminem „wzmocnienie”. Na przykład ostatnio Spence (1951), w rozdziale pt. „Teoretyczne interpretacje uczenia się”2, powtarza wyjaśnienie pawłowowskiego warunkowania odruchów ślinowych, przedstawione przez Hulla w 1942 r. w następujących słowach: „stan rzeczy: pokarm w pysku stanowi wzmocnienie, najprawdopodobniej wtórne, dzięki uprzedniemu skojarzeniu tego bodźca z redukcją głodu”. Wyjaśnienie takie mogłoby wytłumaczyć wzmacnianie już istniejącego OW, ale przecież na początku eksperymentu nie ma jeszcze połączenie Sw-Rw, które mogłoby ulec wzmocnieniu. Na przykład na błysk światła (Sw) pies

To jest takich, w których stosuje się ją bez żadnego wzmocnienia. Rozdział w zbiorowym podręczniku psychologii eksperymentalnej wydanym przez Stevensa (Stevens S. S. Experimental Psychologu, 1951). (rrzyp. tłum.). początkowo odpowiada nie reakcją ślinową, ale reakcją przyglądania się. Gdybyśmy chcieli opierać się na tej teorii, musielibyśmy w konsekwencji oczekiwać, że wzmocnieniu ulegnie tu odruch badawczy, tzn. wskutek redukcji popędu pod wpływem karmienia pies nauczyłby się za każdym razem przyglądać światłu, a nie ślinić na nie.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>