Przestrzeń w kategoriach organizmu i w kategoriach sytuacji

Błąd antycypacji widać wyraźnie na krzywych ćwiczenia- uzyskanych przez Woodburne’a (rys. 21-12). Posługiwał się on labiryntem linearnym, tak skonstruowanym, że przedstawiał dla zwierzęcia możliwie dokładnie takie same trudności jak labirynt czasowy. Dostanie się do pokarmu wymagało wykonania skrętów w kolejności, którą można symbolicznie przedstawić jako AABB. Pokarm umieszczano po strome B, a szczury – jak wskazują krzywe – bardzo prędko nauczyły się skręcać w tę stronę w ostatnim punkcie wyboru. Okazało się jednak, że zwierzęta zaczęły skręcać w stronę B również wcześniej, w trzecim punkcie wyboru, gdzie było to prawidłowe, i w drugim punkcie, co już stanowiło błąd. Jednocześnie w pierwszym punkcie wyboru stopniowo ustalał się wybór strony A.

Przestrzeń w kategoriach organizmu i w kategoriach sytuacji. Znaleźliśmy zatem dwa przykłady uczenia się pozornie czysto ruchowego, tj. uczenia się serii kolejnych ruchów ciała, bez odnoszenia ich do otaczającej przestrzeni. Jeden przykład stanowi uczenie się następujących po sobie skrętów przez ludzi, którzy rozwiązują to zadanie licząc zakręty, a drugi – eksperymenty Carra i Watso- na ze szczurami, które po długotrwałym ćwiczeniu nabyły zautomatyzowanych nawyków ruchowych. Jednakże żaden z tych przykładów nie

Litery w nawiasach oznaczają błędne reakcje. (Przyp. tłum.). jest całkowicie przekonujący. Ludzie w labiryncie czasowym nie muszą koniecznie mówić „Dwa razy w prawo, potem dwa razy w lewo”. Równie dobrze mogliby wyrazić się tak: „Dwa razy w tę uliczkę, a potem dwa razy w t a m t ą”. Wówczas zaś przyjęliby za punkt odniesie-

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>