Przekonującego przykładu na sensytyzację dostarcza eksperyment

W tym sformułowaniu nie jest jasne, czy każda osoba badana poddana była eksperymentom z wydłużającym się stopniowo odstępem Sw-Sb, czy też były trzy grupy: jedna dla której odstęp ten wynosił 0,5 sek., druga z odstępem 1 sek. i trzecia z odstępem 1,5 sek. (Przyp. tłum.). przeprowadzony przez Searsa (1934) ze złotymi rybkami. Sw stanowiło w nim światło, a Sb – uderzenie prądem. Badając, jak wpływa światło przed rozpoczęciem ćwiczenia, autor stwierdził, że pod jego wpływem ryba zaczyna wykonywać podniecone ruchy pływania. Tę początkową reakcję na światło wyeliminowano za pomocą adaptacji, po czym zadziałano serią izolowanych uderzeń prądem – nie łącząc ich ze światłem. Prąd podniecał ryby tak, że zaczynały na nowo reagować na światło, a ponadto też na jeszcze inny bodziec, mianowicie wibracyjny.

Z bardzo skomplikowanym przykładem sensytyzacji zetknął się Wendt (1930) w swych eksperymentach nad warunkowym odruchem kolanowym. Działał on uderzeniem kolejno na oba ścięgna mięśni czte- rogłowych z przerwą V5 sekundy, tak że uderzenie w lewe kolano stanowiło Sw dla warunkowego skoku prawej nogi. W tych warunkach otrzymał on kilka typowych OW z okresem utajenia wynoszącym 200-300 ms, ale też pewną ilość skoków prawej nogi z okresem utajenia znacznie krótszym, od 120 do 180 ms. Opierając się na literaturze klinicznej oraz na wynikach jednego z własnych badanych stwierdził, że istnieje skrzyżowany (bezwarunkowy) odruch o mniej więcej takim właśnie okresie utajenia i wysnuł stąd wniosek, że procedura, jaką zastosował przy ćwiczeniu, sprzyjała sensytyzacji tego normalnie nieczynnego odruchu.

Przekonującego przykładu na sensytyzację dostarcza eksperyment cz. II

Innego rodzaju sensytyzacja, mianowicie sensytyzacja receptora, wyszła na jaw w serii eksperymentalnych badań nad warunkowaniem mrugania, wykonanych przez Granta i jego współpracowników. Jak widać na rys. 19-11, gwałtowny wzrost oświetlenia (w tym doświadczeniu wzrost oświetlenia był znacznie większy niż w eksperymencie przedstawionym na rys. 19-5, str. 41) wywołuje dwie reakcje odruchowe. Obie te reakcje mają krótszy okres utajenia niż „właściwy OW”. Możemy wyróżnić: odruch o krótkim okresie utajenia, 50-110 ms, odruch o średnio długim okresie utajenia, 120-240 ms, właściwy OW o okresie utajenia 250-450 ms.

Reakcje o okresie utajenia średnio długim, czyli „Beta”, są bardzo nieliczne wtedy, gdy siatkówka jest w średnio silnym stopniu zaadaptowana do światła, ale wiele ich pojawia się przy adaptacji do ciemności. Za OW mrugania utarło się uważać wszystkie reakcje o okresie utajenia 120-450 ms, ponieważ jednak w toku eksperymentów zachodziła pewna stopniowa adaptacja do ciemności, te OW, które charakteryzowały się okresami utajenia średniej długości, prawdopodobnie były odruchami bezwarunkowymi na światło. Reakcje typu „Beta” utrzymują się w czasie serii z wygaszaniem w warunkach adaptacji do ciemności i maskują wpływ wygaszania (Grant i Hake, 1951). Można by wysunąć spekulatywną hipotezę, że odruchy o krótkim okresie utajenia (tj. 40-100 ms, przyp. tłum.) powstają przy podrażnieniu czopków w dołku centralnym, odruchy zaś o okresie utajenia średnio długim wiążą się z czynnościami słupków, położonych poza dołkiem centralnym i podlegających adaptacji do ciemności w stopniu wyższym niż czopki (por. str. 530-533, t. I).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>