Jak przebiega proces uczenia się labiryntu?

Człowiek, ucząc się niewidocznego labiryntu rylcowego, z konieczności ogranicza się do orientowania się według wskaźników dotykowo- -kinestetycznych, ale może wyzyskiwać je w różny sposób. Warden (1924b) przeprowadził specjalne badania metod, jakie stosują studenci przy rozwiązywaniu labiryntu. Badani uczyli się labiryntu U (zasadniczo takiego samego jak wzór oznaczony na rysunku 21-24 literą S), który okazał się zadziwiająco trudny do opanowania bez pomocy wzroku i wymagał wielu prób. Nie udzielano im żadnych uprzednich informacji o skutecznych sposobach uczenia się labiryntu, natomiast po ukończeniu nauki proszono ich o opisanie metod, które stosowali przy rozwiązywaniu zadania. Główne metody można podzielić na trzy klasy: słowne, wzrokowe i ruchowe. Prawdopodobnie wszyscy badani zaczęli od „uczenia się ruchowego” starając się po prostu wykonywać właściwe ruchy we właściwych miejscach, jednakże większość uważała swe postępy za zbyt wolne, wskutek czego zaczęła szukać innych, bardziej skutecznych metod. Niektórzy starali się wytworzyć wzrokowy obraz labiryntu, inni liczyli zakręty, nawet bardzo dokładnie, na przykład: „raz w prawo, trzy razy w lewo, dwa w prawo, raz w lewo, dwa razy w prawo, raz w lewo”, chociaż zwykle stosowano nie tak dokładne sformułowania słowne. Najskuteczniejsza okazała się metoda słowna, a najmniej skuteczna – metoda ruchowa, co widać z następującego zestawienia:

Jedna z trudności, jakie mogą wystąpić przy metodzie ruchowej, polega na tym, że badany może wytworzyć nawyk wchodzenia do jednej ślepej uliczki lub kilku i potem nawet nie zauważa popełnionych błędów. Natomiast metoda słowna, czyli liczenie, wyczula osobę badaną na takie właśnie błędy. Metoda wzrokowa przedstawia małą wartość, chyba że połączona była z liczeniem. Jeżeli badany zobaczy labirynt, zanim zawiąże mu się oczy (Twitmyer, 1931), albo jeśli w czasie rozwiązywania, nie widząc samego labiryntu, ma przed sobą jego plan (Carr, 1921) – znacznie mu to ułatwia zadanie. Bardzo trudne okazuje się jednak wytworzenie wzrokowego’ obrazu labiryntu na podstawie danych dotykowo-kdnestetycznych, jak w eksperymencie Wardena.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>