Procedura warunkowania pozornego

Procedura warunkowania pozornego polega na kilkakrotnym stosowaniu samego Sb bez Sw. W eksperymentach nad mruganiem, przepro- wadzonych w warunkach adaptacji do ciemności, ta postać sensytyzacji nie wywiera wyraźnego wpływu (Grant, Norris i Boissard, 1947), ale w innych eksperymentalnych badaniach nad warunkowaniem często stwierdzano, że silny bodziec może Uczulić naturalną reakcję nań w takim stopniu, iż może ją później wyzwolić niemal każdy inny bodziec. A więc ostrożny eksperymentator nie tylko wypróbuje swój Sw przed rozpoczęciem właściwych doświadczeń, aby upewnić się, że nie wywołuje on sam przez się tej reakcji, którą chce się dopiero uwarunkować, ale niekiedy wprowadzi również grupę kontrolną i zastosuje w niej procedurę pozornego warunkowania (Harris, 1941: Wickens i Wickens, 1942). Wyniki wielu z pierwszych badań nad warunkowaniem mogły zależeć od różnych form sensytyzacji i powinno się je sprawdzić, aby stwierdzić, w jakim stopniu wykazały one występowanie autentycznego uczenia się. 

Warunkowanie reakcji mrugania jako funkcja pauzy między S w a Sb. Poprzednio widzieliśmy, że odruch mrugania odznacza się bardzo małą bezwładnością i z tego względu stanowi idealny przedmiot dla badań nad stosunkami czasowymi, jakie zachodzą między bodźcami a reakcjami biorącymi udział w warunkowaniu. Odruchem tym posłużył się Hilgard (1936) w swoich pionierskich doświadczeniach nad takimi podstawowymi faktami, jak optymalna pauza pomiędzy Sw a Sb oraz okres utajenia różnych reakcji Rw, Rb i Rs {pierwotna reakcja na światło jako na Sw). Mimo że dokładne określenie tych stosunków czasowych nabrało wkrótce znaczenia teoretycznego, bardzo mało zrobiono w tym kierunku, aby poddać je dokładnym badaniom eksperymentalnym.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>