Problematyka motywacji

Powyższe uwagi o związku rozwiązywania problemów z uczeniem się usprawiedliwiają zaliczenie badań nad rozwiązywaniem problemów do dziedziny .psychologii uczenia się. Dlaczego jednak ma tu wchodzić także i problematyka motywacji? Czyż nie zasługuje ona na to, żeby poświęcić jej cały oddzielny rozdział? Owszem, niemniej jednak związek motywacji z uczeniem się jest również bardzo ścisły. I tak prace eksperymentalne nad motywacją wyłoniły się głównie z badań nad uczeniem się. Poza tym zaś, żeby w ogóle skłonić zwierzę czy człowieka do uczenia się, eksperymentator musi posłużyć się jakąś przynętą, tj. nagrodą lub karą, mierząc zaś czysty proces uczenia się, musi zapewnić niezmienność czynników motywacyjnych w trakcie badania. Eksperymentator nie może bowiem obserwować uczenia się bezpośrednio. To, co rzeczywiście obserwuje, to wykonywanie jakiejś czynności, przez uczące się zwierzę lub człowieka. Sposób wykonania zmienia się stopniowo z próby na próbę. Otóż uważa się, że te właśnie zmiany świadczą, iż zachodzi tu proces uczenia się. Ale sposób wykonania da- nej czynności zmieni się także wraz ze zmianą siły popędu, wielkości przjmęty lub stanu organizmu. Toteż zmiany w wykonywaniu danej czynności tylko wtedy możemy przyjąć za miarę uczenia się, kiedy wszystkie te czynniki nie zmieniają się w trakcie eksperymentu. Gdy sposób wykonywania ćwiczonej czynności przestanie się już zmieniać, osiągając w sposób widoczny swój kres, tak że wyuczoną umiejętność można uznać za ustabilizowaną, wtedy dopiero wolno nam wprowadzać różne zmiany czynników motywacyjnych, a powodowane tym nowe zmiany w sposobie wykonywania danej czynności wykorzystać do badania motywacji (str. 215). Niektóre czynniki motywacyjne dają się uchwycić najwyraźniej w eksperymentach nad uczeniem się zwierząt.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>