Prawo wzmacniania – dalszy opis

Zwykłe sposoby formułowania prawa Pawłowa zakładają, że Rw i Rb są takie same, choć Pawłów sam wyraźnie stwierdza, iż często reakcje te bardzo się od siebie różnią. Ten temat będzie szerzej omówiony w późniejszych rozważaniach, tutaj zaś trzeba zwrócić uwagę, że nasza wersja omawianego prawa pozostawia kwestię tę otwartą, tzn. jest to tylko ogólne sformułowanie prawa. Dla tego samego powodu .używamy zwrotu „łączność czasowa”. Później zobaczymy, że Sw prawie zawsze poprzedza Sb, choć oba bodźce mogą też zachodzić na siebie w czasie. I wreszcie powinniśmy zaznaczyć, że niektórzy autorzy, niezadowoleni z szerokiego znaczenia, w jakim Pawłów posługiwał się słowem „odruch”, byli skłonni dla ciągu zjawisk Sw-Rw używać terminu ogólniejszego, mianowicie „reakcja warunkowa”. Pojęcie to wywołuje nieporozumienia i dlatego dla oznaczenia ciągu Sw-Rw będziemy stale posługiwać się nazwą „odruch warunkowy” (OW), natomiast termin „reakcja warunkowa” (Rio) zarezerwujemy dla czynności efektorów, stanowiących wykonawczy biegun łuku odruchowego (por. Skinner, 1938).

Przytoczone powyżej prawo, szczególnie w jego bardziej pospolitych ujęciach, niewielu czytelnikom wyda się czymś szczególnie nowym. Istotnie, jego poprzednikiem było prawo kojarzenia na zasadzie styczności w czasie, omówione już poprzednio w rozdziale o asocjacji. Może główną zaletą pawłowowskiego prawa jest jego obiektywne sformułowanie, umożliwiające przeprowadzanie eksperymentalnych badań nad odpowiednimi czynnikami1.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>