Prawo wygasania odruchów warunkowych

Drugie prawo Pawłowa było rzeczywiście nowością i – jak się zdaje – żaden z poprzednich badaczy dotychczas nic takiego nie powiedział. Jeśli wywołuje sią odruch warunkowy nie wzmacniając go odruchem bezwarunkowym, to odruch warunkowy ulega osłabieniu lub przestaje działać.

Oba te prawa zostały ustalone na początku naszego stulecia. Od tej chwili aż do swej śmierci (1936) Pawłów wraz ze swoimi współpracownikami rozszerzał ich zakres i precyzował je, nawet w pełnym zamieszek okresie rewolucji rosyjskiej. Ta późniejsza praca badawcza była niedostępna dla psychologów amerykańskich aż do momentu ukazania się przekładu dwóch książek Pawłowa (1927, 1928). Omówione dwa prawa były jednak ogromnie pociągające dla behaviorystów, którzy szukali obiektywnych metod badawczych. W ciągu dziesięciu lat od przyjęcia koncepcji OW przez Watsona (1916) oba prawa Pawłowa zostały szeroko spopularyzowane w różnorodnych podręcznikach, zaczynając od podręczników psychologii ogólnej, a kończąc na podręcznikach psychopatologii (abnormal psychology). Opracowanie ich było z reguły zupełnie bezkrytyczne, a pawłowowskie prawo wygasania odruchów warunkowych często pomijano. W tym okresie przeprowadzono w Ameryce kilka eksperymentów na ten temat, szczególnie należy wymienić badania Mateer (1918) nad uwarunkowanymi ruchami pokarmowymi u dzieci i doświadczenia Casona (1922 a, 1922 b) nad warunkowaniem odruchu źrenicowego i odruchu mrugania. Jedyna, jak się zdaje, praca badawcza Watsona – wyjąwszy orientacyjne badania zreferowane w 1916 r.- to słynne doświadczenia nad warunkowaniem reakcji strachu u małego Alberta (Watson i Rayner, 1920).

Następne dziesięciolecie charakteryzował przyspieszony wzrost liczby badań. Liddell rozpoczął serię badań nad owcami (1926), w 1928 r. ukazały się doświadczenia Schlosberga nad warunkowaniem odruchu kolanowego u ludzi, a wkrótce potem Upton zastosował warunkowanie reak-

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>