Prawo wygasania odruchów warunkowych – dalszy opis

Teza ta nie jest zupełnie ścisła. Pawłowowskie prawo wzmacniania różni się od prawa kojarzenia na zasadzie styczności w czasie tym, że Pawłów podkreślił mocno biologiczne znaczenie wzmocnienia bezwarunkowego. Według tego prawa kojarzenie dwóch bodźców jest możliwe przede wszystkim wtedy, gdy jeden z nich sam w sobie przedstawia pewną wartość dla organizmu. Tym też różni się to prawo od bardziej mechanicznego prawa kojarzenia przez styczność. Szczegółowszą dyskusję na ten temat można znaleźć u Baleya („Życie Nauki”, 1952, 6, str., 43- -64) oraz w artykule Dobrynina („Sow. Pied.”, 1953, 8, str. 68-77). (Przyp. tłum.). cji oddechowej do określenia progów bodźca słuchowego u morskich świnek (1929 a, b). W 1940 r. Hilgard i Marquis, wydając swoją doskonalą monografię Warunkowanie i uczenie się, wyliczyli już 973 pozycje literatury, z których połowa to pozycje w języku angielskim. Bibliografia Razrana, wydana w 1937 r., podała 1 100 tytułów: duża część tych prac była napisana po rosyjsku. Niestety, rosyjskie badania wywarły niewielki wpływ na psychologów amerykańskich: ponieważ język rosyjski jest trudny, mało było Amerykanów, którzy potrafili w języku angielskim zreferować cały ten materiał badawczy. Poza granicami Rosji stosunkowo dobrze znany był Bechtierew, głównie dzięki przekładom jego książki na język francuski (1913a) i niemiecki (1913b). Uczony ten, współczesny Pawłowowi, zajmował się głównie odruchem zginania kończyny jako reakcją na uderzenie prądem: badał zarówno łudzi, jak i zwierzęta.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>