Pomiar uczenia się w labiryncie

Za wskaźnik postępów w uczeniu się można by, oczywiście, przyjąć czas każdej poszczególnej próby, miary tej jednak używa się dość rzadko. Przy labiryncie jednoelementowym każdą reakcję można zaklasyfikować jako prawidłową lub nieprawidłową, przy labiryncie wieloelementowym zaś można liczyć błędy popełnione w każdej próbie. Liczenie błędów jest łatwiejsze, gdy stosujemy drzwiczki zapobiegające cofaniu się szczura. Za błąd liczy się często tylko te wypadki, w których zwierzę wejdzie w ślepą uliczkę do pewnej określonej głębokości, dajmy na to 10 cm. Proces uczenia się jako całość można mierzyć posługując się kilkoma wskaźnikami. Wymienimy następujące:

– 1. Liczba prób potrzebna zwierzęciu do osiągnięcia pewnego, ustalonego przez eksperymentatora kryterium: za kryterium można obrać każdy dokładnie określony wynik, na przykład 3 kolejne bezbłędne biegi albo – 9 poprawnych spośród 10 kolejnych biegów itp.

– 2. Łączna liczba błędów popełnionych do momentu osiągnięcia ustalonego kryterium.

– 3. Łączny czas uczenia się aż do osiągnięcia ustalonego kryterium.

– 4. Łączny czas albo suma błędów w określonej liczbie prób poczynając od pierwszej. Nie ma tu żadnego kryterium, a eksperyment kończy się zwykle, zanim wszystkie zwierzęta zdążą nauczyć się labiryntu.

– 5. Dla każdej z podanych wyżej miar można obliczyć średnie grupowe: operując danymi należy jednak pamiętać, że rozsiew miewa tu często charakter skośny.

– 6. Można wykreślić indywidualną krzywą uczenia się dla każdego zwierzęcia na podstawie czasu trwania kolejnych prób lub na podstawie liczby popełnionych w nich błędów. O metodach łączenia indywidualnych krzywych uczenia się, patrz strona 15.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>