Pawłów i generalizacja

W wyniku tej dyskusji należy wysnuć wniosek, że forma gradientu generalizacji zależy od jednostek, w jakich skalujemy zarówno oś rzędnych, jak i oś odciętych, oraz od zastosowanej metody wzmacniania i metody kontrolowania generalizacji. Toteż na pewno przedwczesna jest teza, wysunięta przez Hulla (1943, strona 185), że jeśli linię podstawową wykresu wyskaiować w jednostkach l.d.r., gradient przybierze postać przypominającą negatywną krzywą rozwojową.

Przestrzenna generalizacja bodźców skórnych, Pawłów wyjaśniał generalizację za pomocą „irradiacji” pobudzenia, które powstaje w korze mózgowej, w punkcie odpowiadającym Sw i stąd jak fala rozprzestrzenia się na sąsiednie okolice kory. Podobnej irradiacji ulega też, jego zdaniem, hamowanie, przy różnicowaniu zaś ogranicza ono irradiację pobudzenia. Prawdopodobnie najlepiej sprawdzić tą teorią na bodźcach skórnych, ponieważ wiadomo, że powierzchnia skóry jest reprezentowana w korze mózgowej przez przestrzenny schemat, jakby niezbyt dokładną i nieco wykrzywioną mapą skóry. Wydawało się, że eksperymenty przeprowadzone na psach (Pawłów, 1927, str. 152 i nast.: Anrep, 1923) potwierdzają tę hipotezą, ponieważ badania nad generalizacją dostarczyły pewnych danych wskazujących rzeczywiście na istnienie takich fal rozchodzących się po powierzchni skóry. Zasadniczą krytyką tych doświadczeń przedstawił Loucks (1933) wysuwając szereg argumentów. Może najpoważniejszy był zarzut, że prace te nie podają dokładnie wszystkich danych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>