Ogólny poziom reaktywności, czyli gotowości do działania

Do badania poziomu aktywności używa się tzw. klatki aktywności, która stanowi nieodłączny element wyposażenia każdego laboratorium zoopsychologicznego. Może to być klatka, jakiej się używa dla wiewiórek, z pionowo zawieszonym, obracającym się szerokim kołem, wewnątrz którego zwierzę może biegać do woli, a mechaniczny licznik rejestruje liczbę obrotów koła. Są także klatki aktywności z chwiejną podłogą, która, gdy zwierzę porusza się po klatce, przechyla się z lekka w różne strony, a wstrząsy te są rejestrowane w sposób automatyczny. Za pomocą aparatów tego typu przeprowadzono wiele eksperymentów nad stopniem „aktywności spontanicznej” i jej zależnością od następujących zmiennych (Richter, 1927):

Wiek zwierzęcia (podciąga się pod to pojęcie także i człowieka) – jak wskazują potoczne obserwacje, aktywność ruchowa i zabawowa, poczynając już od stosunkowo wczesnego wieku, ma tendencję do zmniejszania się.

Hormony wydzielane przez przysadkę, nadnercza, tarczycę i gruczoły płciowe – usunięcie któregokolwiek z tych gruczołów powoduje zmniejszenie się aktywności. Używki3 – mają one działanie podniecające lub zmniejszające aktywność: w małych dawkach działają podniecająco, w dużych – hamująco.

Idzie tu o to, że każde działanie ma szereg różnych właściwości, które można mierzyć oddzielnie, zaś ich „empiryczne miary” mogą wypaść rozmaicie. Należałoby więc sprowadzić je do jakiegoś wspólnego mianownika, tj. „odnieść do jakiejś jednej centralnej, idealnej miary wykonania”. (Przyp. tłum.).

Na przykład napoje alkoholowe, kawa, herbata. (Przyp. tłum.). gromadzące się w ustroju produkty pracy mięśni – działają bardzo podobnie do ostatnio wspomnianej klasy używek.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>