Ogólny poziom reaktywności, czyli gotowości do działania cz. II

Stany niedoborów organicznych, takie jak głód i pragnienie – wzmagają aktywność proporcjonalnie do wielkości niedoboru (Hall i in., 1953). Temperatura – niska temperatura otoczenia ma tendencję do wzmożenia aktywności, niska temperatura ciała do zmniejszenia jej, natomiast lekka gorączka przeciwnie, wzmaga aktywność.

Oświetlenie – szczur, jako zwierzę nocne, ma tendencję do przejawiania największej aktywności w ciemności, natomiast u ludzi przypuszczalnie byłoby odwrotnie. Emocje – niektóre z nich, jak gniew, uczucia związane z frustracją, a być może i lęk, mają tendencję do zwiększania aktywności ruchowej. Rola emocji jako czynnika wyzwalającego energię organizmu została omówiona w innym rozdziale (zwłaszcza str. 203-208, t. I).

Ruchy zwierzęcia w klatce aktywności są tylko względnie spontaniczne. Chociaż eksperymentator nie stosuje żadnych określonych bodźców w żadnym określonym momencie i chociaż może on wyeliminować światło oraz za pomocą ciągłego jednostajnego szumu wentylatora zagłuszyć dźwięki dochodzące z zewnątrz, zwierzę i tak będzie odbierało liczne i różnorodne bodźce zmysłowe: w czasie spoczynku – bodźce ucisku i temperatury, a w czasie ruchu – bodźce kin estetyczne. Trudno jest sobie w ogóle wyobrazić zupełny brak wszelkiej aktywności ruchowej w żywym organizmie. Pewne ruchy występują nawet podczas snu, gdy poziom aktywności człowieka jest niewątpliwie bardzo niski. Jeżeli wygodne łóżko wyposażyć w odpowiednią aparaturę, tak aby mogło służyć jako klatka aktywności, to okazuje się, że i wtedy zdarzają się od czasu do czasu zmiany ułożenia ciała i inne ruchy (Johnson i Swan, 1930).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>