Miara wartości przynęty

Podsumowując nasze rozważania na temat badania wartości przynęty metodą wyuczania, dochodzimy zatem do wniosku, że prędkość polepszania wyników nie może służyć do pomiaru owej wartości, natomiast poziom stabilizacji wprawy stanowi doskonałą podstawę do porównywania wartości różnych przynęt. Nie zapominajmy jednak, że rozważaliśmy tylko proste, „monofazowe” krzywe uczenia się h Tymczasem może się zdarzyć, że zwiększenie siły przynęty doprowadzi do odkrycia jakiegoś nowego sposobu skrócenia czynności albo do wypracowania jakiejś „jednostki wyższego rzędu” (str. 434), co może się przyczynić dc osiągnięcia nowego, wyższego poziomu stabilizacji wprawy.

Jako inna miara wartości przynęty mógłby prawdopodobnie służyć opór, jaki reakcja stawia wygaszaniu. Im większa ta wartość przynęty, tym wyższa sprawność wykonywania czynności i tym wolniejsze jej wygasanie. Taki wynik otrzymał Zeaman (1949) w swym eksperymencie z bieżnią. Zgodnie z tym opór reakcji na wygaszanie nie jest miarą siły nawyku: wniosek ten dobrze pokrywa się z faktami spontanicznej restytucji. Jeżeli przyczyną wygasania jest, jak twierdzi Hull, nagromadzenie się hamowania (I), to ten czynnik I przeciwdziała czynnikowi K, przynęcie, a nie sile nawyku: im większe jest K, tym więcej I musi się nagromadzić, żeby motywację sprowadzić do zera.

Jeszcze jednego wskaźnika wartości przynęty dostarcza eksperyment z reakcją odroczoną (str. 118): im silniejsza przynęta, tym dłuższe odroczenie jest możliwe, przynajmniej u szympansów (Nissen i Elder, 1935).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>