Metoda jednofazowa, czyli bezpośrednia

Drugi eksperyment przeprowadził Hunter (1917) z 13-miesięczną dziewczynką, która umiała wymawiać tylko kilka słów, i zastosował tu metodę bezpośrednią, czyli jednofazową. Dziecko umiało już znajdować przedmiot poprzednio ukryty na jego oczach. W eksperymencie sadzano je tak, że mogło łatwo dosięgnąć ustawionych wokół niego trzech pudełek z nakrywkami. Do jednego z pudełek wkładano na oczach dziewczynki zabawkę, następnie zaś zakrywano jej oczy, stawiano ją, obracano w koło itp„ wreszcie sadzano z powrotem przed pudełkami i polecano wybrać to, w którym była schowana zabawka. Dziewczynka dokonywała prawidłowego wyboru w 80 procentach prób, po okresie odroczenia wynoszącym 15 sekund.

Później metoda bezpośrednia, czyli metoda wyszukiwania, znalazła szerokie zastosowanie w badaniach nad niższymi małpami i nad szympansami, i to z tak wyraźnym powodzeniem, że dziś nie ma już żadnych wątpliwości co do autentyczności odroczonych reakcji niezależnych od mowy. Typowy jednofazowy eksperyment nad niższymi małpami przeprowadził Tinklepaugh i zreferował jego wyniki w 1918 roku. Do jednego z dwóch cynowych naczyń stojących na podłodze eksperymentator chował banan, zwierzę zaś przypatrywało się temu siedząc na swoim zwykłym krześle. Następnie wyprowadzano zwierzę z izby na okres 5 minut, po czym sadzano je z powrotem na krześle i mówiono małpie, aby „wzięła jedzenie”. Małpa bez wahania podchodziła do naczynia zawierającego przynętę i wyjmowała banan. Tę pauzę odraczającą uożna było, bez szkody dla poprawności reakcji, wydłużać znacznie powyżej 5 minut, nie dochodząc do jakiejś określonej granicy czasu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>