Metoda jednofazowa, czyli bezpośrednia cz. II

W tym samym roku podobne wyniki z badań nad szympansami ogłosili Yerkes i Yerkes (1928). Sprawdzające doświadczenia przeprowadził Tinklepaugh (1932) i wykazał, że zarówno u małp niższych, jak u szympansów zachodzą „wielokrotne reakcje odroczone”. Do tego celu przystosowano kilka izb laboratorium, stawiając na podłodze, każdej izby dwa naczynia oddalone od siebie o 4-5 stóp (122-152 cm), a o 6 stóp (ok. 183 cm) od miejsca, w którym miano usadowić badanego. Zwierzę wprowadzano do pierwszej izby i sadzano w przewidzianym miejscu, po czym na jego oczach wkładano do jednego z naczyń przynętę. Badanemu nie pozwalano jednak zbliżyć się do naczynia, tylko zaraz zabierano go do drugiej izby, gdzie postępowano z nim tak samo i tak dalej, przez kilka izb. W teście właściwym zwierzę znów wprowadzano do każdej z izb, sadzano w tym samym miejscu, co poprzednio, i kazano mu „wziąć jedzenie”. W teście tym szympansy uzyskały wyniki lepsze niż małpy niższe: dwie małpy miały 80 procent poprawnych reakcji w serii złożonej z pięciu izb, natomiast dwa szympansy 90 procent poprawnych reakcji w serii 10 izb, Ludzie dorośli, badani w podobnym eksperymencie, którzy nie posługiwali się przy tym systematycznie pomocami werbalnymi, takimi np. jak określenia „na prawo, na lewo, na prawo itd.”, uzyskali wyniki takie same jak szympansy. Z ich zeznań introspekcyjnych wynika, że czasami lokalizowali oni właściwe naczynia za pomocą pewnych znaków rozpoznawczych, np. plam na podłodze, często jednak w ogóle nie umieli podać, jakimi kierowali się wskaźnikami.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>