Labirynty widoczne, służące do badania ludzi

Gdy osoba badana widzi od razu cały labirynt, procesu uczenia się nie możemy mierzyć liczbą popełnionych błędów, ponieważ może ona, trzymając ołówek czy rylec w punkcie wyboru z góry dostrzec, że uliczka nie ma wyjścia. Porteus (1950) w swym znanym teście, w którym labirynt służy do badania inteligencji społecznej i praktycznej, zalecał badanym w instrukcji, aby sięgali wzrokiem naprzód i unikali wszelkich błędów. Gdy badany wchodził do ślepej uliczki, przerywano mu, zabierano rysunek labiryntu i dawano drugi, taki sam. Zdaniem Porteusa, labirynt stosowany w ten sposób jest testem „rozwagi, przezorności, czujności umysłowej i zdolności do skupienia uwagi” w przeciwstawieniu do „impulsywności niezdecydowania, sugestywności, nerwowości i pobudliwości”.

W innych eksperymentach osoba badana może dojrzeć tylko mały wycinek labiryntu na raz: idzie o to, aby badany mógł używać wzroku w labiryncie ręcznym mniej więcej w takiej samej mierze jak w labiryncie naturalnej wielkości ze ścianami. Ten sposób zastosował Perkins (1927), używając skomplikowanego labiryntu, pokazanego na rysunku 21-22.

Wyniki Perkinsa na ogól pokrywają się z wynikami uzyskanymi u ludzi z zawiązanymi oczyma w labiryntach naturalnej wielkości i w labiryntach rylcowych. W pierwszej próbie osoba badana, jeśli pracowała uważnie, uczyła się ogólnej orientacji w układzie labiryntu, w następnych zaś kilku próbach rozkładała całą drogę na poszczególne odcinki, które następnie opanowywała oddzielnie i w końcu składała w całość – patrz rysunek 21-23. Miejsca, w których droga właściwa zmieniała swój ogólny kierunek, stawały się dla badanych celami pośrednimi. Wśród ślepych uliczek najtrudniejsze okazały się albo: 1) te, które biegły ku jakiemuś celowi pośredniemu, albo 2) te, które antycypowały zmianę ogólnego kierunku drogi. Najłatwiej uczyli się badani. unikać pierwszych i dwóch ostatnich ślepych uliczek. Okazało się również, że ludzie, wszedłszy w ślepą uliczkę rzadko tylko wychodzili nie sprawdziwszy jej do końca, nieraz zaś mijali ją nie wchodząc do niej w ogóle, co najwyżej wahając się chwilę przy wejściu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>