Labirynty z widoczną drogą, ale niewidocznymi przegrodami

Ludzie lubią wiedzieć to, co robią. Uwzględnił to Carr (1921) w konstrukcji swego wygodnego labiryntu rylcowego. Badany ogarnia tu wzrokiem całą powierzchnię labiryntu, ale na dnie rowków umieszczone są niewidoczne przegrody. Rowki są u dołu szersze, tak aby zmieściło się w nich metalowe kółko osadzone na osi na końcu rylca.

(Urządzenie to sprawia, że włożywszy rylec do rowka przy wejściu do labiryntu, można go wyciągnąć dopiero u celu). Osoba badana widzi wejście, cel, wszystkie korytarze i skrzyżowania, ale dla oka nie ma żadnej widocznej różnicy pomiędzy drogą właściwą a ślepymi uliczkami. Labiryntu takiego badany uczy się w stosunkowo krótkim czasie. Przyczyniają się do tego dwie bardzo korzystne okoliczności: Po pierwsze, badany widzi punkty wyboru, oraz po drugie – gdy rylec jego napotka przeszkodę, może on umiejscowić ślepą uliczkę w całości widocznego labiryntu.

Kilku badaczy posługiwało się elektryczną wersją labiryntu z ukrytymi przegrodami. Jedno z pierwszych urządzeń tego rodzaju stanowi „labirynt kołeczkowy” 1 Barkera (1931). Osoba badana widzi deskę, na której ułożone są w prostokąt kołeczki. Są to kontakty elektryczne, a badany ma dotykać ich prętem metalowym, zaczynając w pewnym punkcie i posuwając się krok po kroku naprzód, w prawo, w lewo albo w tył, aż dojdzie do wyznaczonego celu. Metalowe kontakty, których dotyka, są końcami śrub albo nitów, które przechodzą na wylot przez deskę i są po drugiej stronie połączone drutem z brzęczkiem albo innym wskaźnikiem, który sygnalizuje, kiedy badany jest na dobrej drodze, a kiedy z niej schodzi. Prąd można także wykorzystać do automatycznej rejestracji błędów. Możliwe są liczne warianty takiego labiryntu. Może on mieć układ liniowy, z dwiema możliwościami w każdym punkcie wyboru (Brown i Buel, 1940) albo z czterema możliwościami (Jones, 1945). Zamiast widocznych kontaktów można zastosować otworki z umieszczonymi w głębi nich kontaktami jak w „labiryncie otworowym” (Tol- man, Hall i Bretnali, 1932). Wszystkie te różne formy mają tę wspólną cechę, że uczący się widzi w trakcie rozwiązywania labiryntu całe pole działania, na którym może w wyobraźni umiejscawiać właściwą drogę, w miarę jak ją odkrywa.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>