Labirynty palcowe wypukłe

Labirynt rylcowo-rowkowy jest odpowiednikiem labiryntu zamkniętego, używanego w badaniach nad szczurami. Przez wiele lat był to jedyny typ, jaki był w użyciu, dopiero Miles (1928a) skonstruował wypukły labirynt do badania ludzi. W krótkim czasie labirynt ten stał się bardzo popularny. Jest to po prostu zwykła deska z lekko uwypuklonym ponad powierzchnię zarysem labiryntu, tak że osoba badana może wodzić po nim końcem wskazującego palca (oczywiście, z zamkniętymi oczyma). Uliczki można zrobić przybijając do deski w odpowiednim układzie paski szorstkiego materiału, przyszywając lub przyklejając do kartki gruby sznurek, lub też najlepiej, wykonując oddzielne elementy ze sztywnego drutu. Stosując tę ostatnią metodę do zrobienia wieloelementowego labiryntu U (rys. 21-2), można pozaginać końce elementów w dół, tworząc jakby ćwieki, pozwalające zamocować elementy przez wciśnięcie ich w wywiercone w desce otworki: jeżeli wywierci się jeszcze pewną liczbę dodatkowych dziurek, kształt labiryntu można będzie zmieniać tak samo łatwo jak karteczki z daniami w jadłospisach ściennych w barach mlecznych. Labirynt palcowy jest nieco łatwiejszy do wyuczenia się niż labirynt rylcowy {rys. 21-24), ponieważ pozwala badanemu wyczuć każdą fałszywą drogę (po francusku cul albo cul-de-sac). Labiryntów „ręcznych” różnego typu używa się bardzo często zarówno w laboratoryjnych ćwiczeniach z psychologii, jak i w pracy badawczej, przy rozwiązywaniu wielu problemów z zakresu uczenia się: będzie o nich nieraz mowa w następnych rozdziałach.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>