Labirynt na otwartym powietrzu

Inny labirynt na otwartym powietrzu (Batalia, 1943) składał się z 25 komórek ułożonych obok siebie poziomo jak szufladki. Każda komórka miała podstawę w kształcie kwadratu o boku 90 cm, a od sąsiednich komórek oddzielały ją albo drewniane ściany, albo zasłony z materiału o wysokości 180 cm. Wchodząc do komórki z nie zawiązanymi oczyma badany widział dwie zasłony i musiał wybrać, którędy pójdzie: poprzez jedną z zasłon wychodziło się na ślepą uliczkę. Labirynt stał na ziemi, a ruchy badanego oglądano z okna na trzecim piętrze sąsiedniego budynku. Przebadano trzy grupy dzieci, w wieku przeciętnie 3:7, 6:8 i 11:5 lat. Jako kryterium opanowania labiryntu przyjęto 3 kolejne bezbłędne przejścia. Do osiągnięcia tego stopnia opanowania najmłodsze dzieci potrzebowały około 10 prób, grupa średnia około 7 prób, a grupa najstarsza – około 5 prób. Wyniki uzyskane w tym zadaniu przez grupę najmłodszą były w stopniu statystycznie istotnym gorsze od wyników dwu grup starszych. Jeśli chodzi o możliwość wyuczenia się tego labiryntu, w którym było 5 ślepych uliczek, dolną granicą okazał się wiek inteligencji wynoszący około 3 lat. Gdy dzieci wyuczyły się już prawidłowej drogi, otworzono bardzo wygodny skrót. Żadne dziecko nie poszło nim od razu bez wahania, ale po paru próbach większość dzieci starszych nauczyła się nim posługiwać, natomiast większość dzieci młodszych jeszcze w ciągu wielu prób trzymała się dłuższej drogi (takie zachowanie się można tłumaczyć wpływem różnych czynników).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>