Labirynt krzyżowy, czyli podwójny labirynt T – kontynuacja

W drugim typie eksperymentów z transferem w labiryncie krzyżowym zwierzę uczy się rozwiązywać równolegle dwa zadania. Czasem wypuszcza się je z Slt a czasem z S2, pokarm zaś znajduje się zawsze w P2. Jeżeli zwierzę uczy się rzeczywiście położenia skrzynki, w której stale znajduje się pokarm, problem jest łatwy do rozwiązania, ponieważ szczur w próbach, w których startuje z S2, może korzystać z tego, czego się nauczył startując z i na odwrót. O ile jednak zwierzę uczy się tylko skrętów ciała, problem będzie dlań bardzo trudny, ponieważ skręt, który w jednej .połowie przypadków jest prawidłowy, w drugiej stanowi błąd. W eksperymentach Tolmana, Ritchiego i Kalisha (1946b) okazało się, że problem jest bardzo łatwy, ponieważ szczury potrzebowały tylko 1-8 prób, aby osiągnąć kryterium, które zresztą w tych badaniach było wysokie. A zatem szczury uczyły się tutaj położę- n i a pokarmu.

Ponadto na innej grupie szczurów przeprowadzono eksperyment uzupełniający: szczury z «Sj miały biegać do Pl a z S2 do P2, czyli w punkcie wyboru musiały wykonywać zawsze skręt w lewo. Zadanie to okazało się bardzo trudne, opanowały je tylko trzy szczury z pośród ośmiu, zużywając na to 15-22 prób. Reszta wytworzyła albo nawyk kierunkowy, albo nawyk położenia, tj. chodziły stale do tej samej skrzynki pokarmowej, co, oczywiście, było prawidłowe tylko w połowie przypadków, i dopiero nic tam nie znalazłszy, biegły do drugiej skrzynki. Autorzy wysnuli stąd wniosek, że szczur potrafi się nauczyć zarówno położenia skrzynki z pokarmem, iak i określonych skrętów prowadzących do pokarmu, ale że o wiele łatwiejsze, a prawdopodobnie i bardziej naturalne, jest uczenie się położenia.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>