Labirynt korytkowy

Praktyczną formę labiryntu pokojowego stanowi labirynt korytkowy (Brown Warner, 1932). Rolę korytarzy pełnią w nim deski, o szerokości 30 cm, leżące na podłodze z przymocowanymi do nich ściankami bocznymi o wysokości 10 cm, ograniczającymi ruchy stóp badanego: ślepe uliczki są w nim zamknięte deseczkami poprzecznymi. Badani z zawiązanymi oczami korzystali z dotykowo-kinestetycznych wskaźników orientacyjnych odbieranych przez stopy i uczyli się stosunkowo szybko początku i końca labiryntu, szybko też zaczynali rozpoznawać pewne wewnątrzlabiryntowe punkty orientacyjne, na przykład „długie proste odcinki” i „miejsca szczególnie zagmatwane”. Jednakże o wiele szybciej wyuczyli się labiryntu inni badani, którym nie zawiązywano oczu, natomiast na głowę i ramiona nakładano zasłonę z kartonu otwartą tylko do góry, tak, że zakrywała ona labirynt, ale pozwalała widzieć sufit i górne części okien. W ten sposób wykazano, że wskaźniki pozalabiryn- towe i orientacja w pokoju stanowią znaczną pomoc we wczesnych stadiach uczenia się. Cały proces uczenia się składał się z kilku stadiów: 1) ogólna orientacja w stosunkach przestrzennych w labiryncie: 2) opanowanie początku, końca i jednej lub dwu środkowych partii labiryntu: 3) stopniowe rozszerzanie się orientacji, od wyuczonych części, na cały labirynt: 4) zautomatyzowanie marszu przez labirynt, czyli przejście w serię kolejnych ruchów ku przodowi i skrętów, tj. w układ przestrzenny ujęty w kategoriach organizmu (str. 157).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>