KSZTAŁT LABIRYNTU JAKO CZYNNIK WPŁYWAJĄCY NA UCZENIE SIĘ

Eksperymentatorzy szybko przekonali się, że używany w pierwszych badaniach labirynt Hampton Court (str. 132) jest niepotrzebnie skomplikowany i nieregularny. Szukając rzetelnych metod umożliwiających

W O dla oka prostszy jest labirynt liniowy. To uderzające zjawisko tłumaczy się tym, że liniowy labirynt dostarcza zwierzęciu mniej wskaźników umożliwiających odróżnienie jednego punktu wyboru od drugiego, a w konsekwencji odpowiednio zróżnicowane reagowanie. Wszystkie punkty wyboru są w nim dokładnie jednakowe, tzn. dostarczają takich samych wskaźników, bardzo podobne są również wskaźniki pozalabiryn- towe, na przykład kierunek świata. Natomiast w labiryncie kolistym przynajmniej bodźce pozalabiryntowe są w różnych punktach wyboru rozmaite.

Ze względu na częste powtarzanie się tych terminów w dalszym tekście, labirynty te będą po prostu nazywane odpowiednio: „labirynt T”, „labirynt Y” i „labirynt U”. (Przyp. tłum.). W wielu badaniach nad uczeniem się labiryntu zarówno u szczurów, jak i u ludzi, stwierdzono dziwny fakt, wykazujący, jak duże znaczenie dla przebiegu uczenia się ma kształt labiryntu. Okazało się, że w labiryncie danego kształtu najtrudniejsze pozostają zawsze jedne i te same ślepe uliczki, niezależnie od tego, czy będzie to labirynt otwarty, czy wej ście t ich nie zamykano zamknięty (Miles, 1930), czy pracujemy ze szczurami ślepymi, czy z widzącymi (Weaver i Stone, 1928: Lindley, 1930), czy nagradzamy je pokarmem, czy nie nagradzamy (Tolman i Honzik, 1930), w pierwszych tak samo jak i w następnych próbach, chociaż w ostatnim wypadku korelacja nie jest już tak ścisła (Ballachey i Buel, 1934b: Walthal, 1948). Dla ludzi uczących się labiryntu o danym kształcie, te same ślepe uliczki pozostają łatwe lub trudne niezależnie od tego, czy będzie to labirynt rylcowy, czy palcowy (Nyswander, 1929), czy nadamy mu takie czy inne położenie (Higginson, 1937): czy badany będzie po nim wodzić prawą czy lewą ręką (Warden, 1924a) i czy zastosuje się słowną, wzrokową czy ruchową metodę uczenia się (Warden, 1924b). Różnica trudności różnych ślepych uliczek zmniejsza się nieco, jak można się tego spodziewać, przy posługiwaniu się metodą słowną, mimo to

Ogólnych jednak pozostaje i te same uliczki sprawiają badanemu nadal największą trudność (str. 192). Gdy badamy porównawczo uczenie się u szczurów i u ludzi w labiryncie takiego samego kształtu, te same ślepe uliczki okazują się trudne dla jednych i drugich, choć odpowiedniość ta nie jest zupełnie dokładna (rys. 21-6).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>