Kryteria przynęty

Jeśli mamy prawo założyć, że każdy akt zachowania dokonuje się pod wpływem działania jakichś motywów, to każdy przedmiot, do którego organizm dąży i który stara się posiąść, musi stanowić przynętę o wartości dodatniej. To stwierdzenie nam jednak nie wystarcza. Chcielibyśmy pójść dalej i wykryć, jakie właściwości przedmiotu decydują o tym, że ma on wartość przynęty dodatniej. Za podstawę do wyciągania wniosków o naturze przynęty przyjmujemy to, co zwierzę czy człowiek robi z przedmiotem, kiedy go już uzyska – to, do czego zmierzają jego czynności. Jeśli dziecko ochoczo przybiega, żeby dostać pomarańczę, a potem zaczyna toczyć ją po podłodze, to możemy z tego wyciągnąć wniosek, że działa tu raczej motyw zabawy niż głodu. Żeby się co do tego upewnić, na miejsce przedmiotu, który wywołał daną czynność, podstawiamy przedmioty zastępcze i w ten sposób wykrywamy, co stanowi prawdziwą pobudkę tej czynności. Co innego jest pobudką wtedy, kiedy dziecko zamiast pomarańczy równie chętnie bierze piłkę, a co innego, gdy pomarańczę może mu zastąpić kubek soku pomarańczowego. (Równoważne pobudki przypominają nam „bodźce równoważne” z eksperymentów nad odróżnianiem, str. 96). Trzeba również sprawdzić, jak wytrwale organizm dąży do tego samego przedmiotu mającego wartość przynęty, ponieważ wartość ta może polegać po prostu na tym, że dany przedmiot jest dla osobnika zjawiskiem nowym, a jako takie oddziałującym na popęd badawczy. Poza samym określeniem natury przynęty, chcielibyśmy znaleźć jakiś sposób mierzenia i porównywania atrakcyjności różnych przynęt, a tym samym siły różnych popędów.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>