Krótkie pauzy między bodźcami

Gdy Pawłów mówił o stosunkach czasowych między Sw a Sb, brał pod uwagę raczej dłuższe okresy, ponieważ ślinienie się jest reakcją o długim czasie utajenia. W Ameryce jednak ogromna większość badań dotyczyła reakcji mięśni szkieletowych, dla których właściwą miarą są raczej ułamki sekundy. Tutaj określenia zaproponowane przez Pawłowa sprawiają pewien kłopot. Na przykład przy odruchu kolanowym ruch nogi pojawia się około 50 ms po uderzeniu młotkiem w ścięgno mięśnia czterogłowego. Próbując wypracować równoczesny OW można by dzwonić (Sta) i równocześnie uderzać młotkiem w ścięgno (Sb). Takie stosunki czasowe dają jednak bardzo nikłe wyniki przy wytwarzaniu odruchów warunko-

Te wywody nie są zupełnie jasne. Zgodnie z omówioną poprzednio teorią Guthrie’go czynnikiem wywołującym odroczony OW jest w istocie nie Sw, ale bodziec kinestetyczny, bezpośrednio poprzedzający zadziałanie Sb. Jeśli przyjmiemy, że bodziec uboczny likwiduje postawę zwierzęcia, likwidując tym samym bodźce kinestetyczne wywołujące O W, trzeba by wówczas przewidywać, że Rio w ogóle nie pojawi się, a nie, że pojawi się wcześniej. Gdybyśmy zaś przyjęli (o czym w referacie teorii Guthrie’go nie było mowy), że czynnikiem, który faktycznie wywołuje Rw, jest Sio, zaś postawa, jaką zwierzę zajmuje w pauzie, otamowuje tę reakcję, wówczas znów niezrozumiałe staje się, dlaczego bezpośrednio przed przyłączeniem Sb ta postawa przestaje otamowywać reakcję na Sw. (Przyp. tłum.). wych, znacznie lepiej jest zadzwonić około V3 sekundy przed uderzeniem w ścięgno {Schlosberg, 1928).

Gdy już powstało zagadnienie, jak przedstawiają się optymalne stosunki czasowe między bodźcami przy szybkich O W, pojawił się długi szereg badań z tego zakresu. Bardzo ważne, wczesne studium przeprowadziła na ten temat Wolfie (1930, 1932). Jako Sw posługiwała się dźwiękiem, a jako Sb stosowała uderzenie prądem w palec, reakcję stanowiło cofnięcie ręki. Badanymi były osoby dorosłe, podzielone na kilka grup, dla każdej grupy inne były odstępy czasu pomiędzy Sw a Sb. W jednych grupach dźwięk wyprzedzał uderzenie prądem aż o 3 sekundy, w innych zaś pojawiał się dopiero 2 sekundy po uderzeniu prądem. Wyniki przedstawiono na rys. 19-9. Jak zobaczymy, najkorzystniejszy okazał się dla warunkowania odstęp, przy którym Sw wyprzedza Sb na l/3 do 2/3 sekundy.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>