Hull i zasada generalizacji bodźca

Używamy tutaj terminu „wzmocnienie”, zgodnie ze zwyczajem przyjętym przez najnowszych przedstawicieli teorii uczenia się, w znaczeniu ograniczonym: nagrody, czy też „redukcji popędu”. Jednakże pierwotnie (por. str. 24, 25) termin ten był używany w szerszym znaczeniu. (Przyp. autorów). skrzynki docelowej w labiryncie T i znajduje tam pokarm. Według teorii Hulla jego zachowanie nie ulega w tej sytuacji dodatniemu wzmocnieniu i tendencja (nawyk) do ponownego wyboru tej drogi nie utrwala się. Zgodnie zaś z teorią Tolmana, szczur uczy się pewnej sekwencji ruchów i zdarzeń, której ostatnim ogniwem jest znalezienie czegoś, co nie nadaje się do jedzenia (w danym momencie). Poznanie ta- takiego stanu rzeczy może doprowadzić raczej do unikania tego miejsca niż do poszukiwania go. Wydaje się, że przewidywania co do zachowania zwierzęcia w określonych warunkach, wysnute na podstawie obu teorii, byłyby jednakowe – przynajmniej dla tak ograniczonej sytuacji, jaką jest prosty labirynt T.

Gdyby interesowało nas szersze zagadnienie, jak teoretycznie wyjaśnić fakty nabywania orientacji przestrzennej w nowym otoczeniu przez zwierzęta i ludzi, to stwierdzilibyśmy, że do tego celu obie przeciwstawne teorie uzupełnia się pewnymi postulatami dodatkowymi, dzięki którym obie one nadają się doskonale do tłumaczenia złożonego zachowania, ale niestety nie pozwalają go dokładnie przewidzieć.

Mianowicie Hull powołuje się na zasadę generalizacji bodźca, zasadę generalizacji reakcji oraz zasadę wzmocnienia wtórnego. Generalizacja bodźca polega na tym, że bodźce „podobne” mogą wywołać taką samą reakcję. Zwrot „generalizacja reakcji” – jeśli użyć tego terminu jako synonimu „rodziny nawyków” Hulla – odnosi się do niewątpliwego faktu, że do tego samego celu można dojść kilkoma mniej lub bardziej różnymi drogami i że kiedy zwierzę wyuczyło się jednej drogi, nie musi uczyć się oddzielnie drobnych odchyleń od niej i dróg nieco okrężnych. Wtórnym wzmocnieniem dla wyboru danego kierunku są pewne wyraźne punkty orientacyjne, które dzięki temu stają się dla osobnika celami pośrednimi na drodze do celu ostatecznego i do zaspokojenia popędu. Wszystkie te czynniki mają niewątpliwie wpływ na proces nabywania orientacji w otoczeniu, nasuwa się tylko wątpliwość, czy nie wykraczają one już poza czysto motoryczną teorię uczenia się i czy wprowadzając je nie przyjmuje się ukrytego założenia, że uczenie się jest również spostrzeżeniem i zapamiętywaniem obiektywnego otoczenia (Hull, 1934a).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>