Hamowanie reaktywne

Czynnik ten wyzyskał w swym systemie Hull (1951). Uważa on go za popęd negatywny, za tendencję do unikania powtórzenia jakiejkolwiek reakcji ruchowej natychmiast po jej wykonaniu, zwłaszcza jeżeli reakcja ta wymaga wielkiego nakładu pracy lub wysiłku. Jest to mniej więcej to samo, co hamowanie wewnętrzne Pawiowa, wyjąwszy to, że nie ma tu żadnych prób odniesienia tego pojęcia do procesów nerwowych zachodzących w mózgu. Jeżeli ta sama reakcja powtarza się wielokrotnie w bardzo krótkich odstępach czasu, tak że możliwość odpoczynku jest niewielka, to hamowanie reaktywne gromadzi się i powoduje zmniejszenie się aktywności, mimo że siła działająca czynników motywacyjnych, popędu i przynęty, nie ulega zmianie. Jeśli zaś równocześnie wskutek nasycenia słabnie popęd lub jeśli brak nagrody obniży siłę, z jaką działa przynęta, hamowanie reaktywne spowoduje wstrzymanie aktywności. Spontaniczna restytucja po wygaszeniu następuje na skutek rozproszenia się nagromadzonego hamowania reaktywnego: tej samej przyczynie przypisuje się „reminiscencję” występującą po skomasowanym uczeniu się (str, 415), Ogólny przegląd problematyki hamowania reaktywnego można znaleźć u Solomona (1948). ‘

Zgodnie z tą teorią, im więcej pracy wymaga jedna próba i im krótszy jest czas, jaki upływa pomiędzy próbami, tym większe powinno być hamowanie. Przewidywania te można sprawdzić za pomocą stosunkowo prostych eksperymentów na zwierzętach.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>