Hamowanie reaktywne – kontynuacja

Wpływ trudności pracy badał Thompson (1944) w eksperymencie z urządzeniem będącym połączeniem aparatu do przyciskania dźwigni i jednoelementowego labiryntu T. Na końcu każdego ramienia T znajdowała się miseczka i dźwigienka, której przyciśnięcie powodowało pojawienie się w miseczce porcji pokarmu. Jedna dźwigienka wymagała 1V2 raza silniejszego nacisku niż druga. Grupa szczurów, którą postawiono wobec wyboru pomiędzy naciskiem 10 i 15 gramów, wybierała równie często jedną i drugą dźwigienkę: natomiast grupa, która miała wybrać pomiędzy 40 a 60 gramami, wykazała zdecydowaną preferencję, mianowicie nauczyła się zdobywać pokarm tam, gdzie wymagało to mniej pracy. Możemy wysnuć z tego wniosek, że odstraszająco działa tylko stosunkowo ciężka praca.

Podobne urządzenie wykorzystał Montgomery (1951a) do sprawdzenia wpływu obu wymienionych poprzednio zmiennych: ilości pracy wykonywanej w jednej próbie i długości przerw między próbami. W jednoelementowym labiryncie Y na końcu każdego ramienia znajdowała się miseczka pokarmowa i dźwigienka do spuszczania do miseczki kulek pokarmu. Wielkość pracy potrzebnej do jednego przyciśnięcia dźwigienki można było regulować, dowolnie obciążając dźwigienki. W tym eksperymencie jednakże obciążenie dźwigienek w obu ramionach Y było jednakowe, lecz dla różnych grup szczurów różnie wielkie i wynosiło: dla jednej grupy – 15 gramów, dla drugiej – 40 gramów, dla trzeciej – 90 gramów. Ponieważ eksperyment ten był pomyślany jako wieloczynnikowy, każda z tych grup była z kolei podzielona na trzy podgrupy różniące się od siebie długością przerw pomiędzy próbami,, które odpowiednio wynosiły: 20, 45 i 90 sekund. Jako podstawę oceny wyników przyjęto czas potrzebny zwierzęciu na dojście od punktu wyboru do dźwigienki i na przyciśnięcie jej. Zakładano, że im czas ten w danej fazie ćwiczenia był dłuższy, tym słabsza była motywacja. Ponieważ dodatnie czynniki motywacyjne, głód i wielkość przynęty, były dla wszystkich grup takie same, każdą różnicę w czasie można było przypisać czynnikom ujemnym, to jest ilości pracy i długości przerw pomiędzy próbami. Na przestrzeni 100 prób ćwiczebnych (po 20 dziennie) wszystkie grupy wykazały znaczny wzrost szybkości reagowania, ale w każdej fazie ćwiczenia wyniki były tym lepsze, im mniejsze było obciążenie dźwigienek. Stwierdzono więc wyraźną zależność uczenia się od ilości wymaganej pracy. Jeśli idzie o wpływ długości pauz, to szczury, którym dawano tylko 20 sekund przerwy pomiędzy próbami, były zdecydowanie wolniejsze niż pozostałe dwie grupy, wyniki zaś obu pozostałych grup były praktycznie biorąc równe. Możemy stąd wyciągnąć wniosek, że 45 sekund (lub mniej) stanowi odpoczynek wystarczający w zasadzie do zupełnego rozproszenia się hamowania reaktywnego, w każdym razie w tym konkretnym zadaniu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>