Hamilton i jego odkrycie

Skoro więc przekonaliśmy się już o trafności tej metody, możemy ją stosować do sprawdzania siły, z jaką zwierzę dąży do przedmiotu, o którym chcemy wiedzieć, czy stanowi dlań przynętę. Przy badaniu popędu badawczego u szczurów pierwszym krokiem jest wybranie jako ewentualnych przynęt takich przedmiotów, które zwykle wywołują u danego zwierzęcia aktywność badawczą. Aby można było uznać, że pewien przedmiot ma dla osobnika w ogóle jakąkolwiek wartość jako przynęta, musimy stwierdzić, że w ciągu 20 minut wywołuje on więcej niż trzy przekroczenia siatki. Właśnie bowiem trzy razy zwierzę może przejść przez siatkę nawet wtedy, kiedy pomieszczenie na pobudkę jest puste. Kiedy jednak w pomieszczeniu na przynętę znajdowały się kawałki

W celu zapewnienia względnie jednakowej siły uderzeń prądu, pomimo dużej i zmiennej oporności opuszek stóp, stosuje się prąd zmienny o wysokim napięciu (475 V), ale z dużym oporem zewnętrznym (10 000 000 obmów), redukującym silę uderzeń do 0,0475 miliampera. Takich uderzeń, chociaż są one słabe, szczury zwykle unikają, chyba że ich doznanie jest warunkiem uzyskania (jakiejś przynęty drewna, strużyny, kawałki gumy i kłębki drutu, liczba przekroczeń siatki dochodziła do sześciu. Różnica ta nie jest ani specjalnie wielka, ani zupełnie wiarygodna, ale taka właśnie siła popędu badawczego, o jakiej ona świadczy, odpowiada potocznym obserwacjom laboratoryjnym (Nissen, 1930).

Jeśli idzie o prace tej grupy badaczy, to specjalnie interesujące jest jeszcze jedno odkrycie {Hamilton, 1929). Dotyczy ono wpływu, jaki na wartość przedmiotu jako przynęty ma odroczenie nagrody. Kiedy głodny szczur przeszedł przez siatkę i wszedł do pomieszczenia C, następowała pewna przerwa, zanim otworzyły się drzwiczki do małego pomieszczenia D, zawierającego pokarm. Dla różnych grup szczurów stosowano przerwy rozmaitej długości, grupy liczyły po 20 szczurów. Wyniki tych eksperymentów przedstawione są na rysunku 22-5. Już odroczenie o 15 sekund zmniejszało znacznie wartość przynęty a przy odroczeniu o 3 minuty liczba przekroczeń siatki była prawie taka sama jak wtedy, kiedy w ogóle żadnej przynęty nie dostarczano. Odroczenie nie mogło wpływać na popęd, ale osłabiało wartość przynęty. (Hull postuluje oddzielny czynnik opóźnienia, który nazywa J, niezależny od czynnika przynęty K: str. 194). Odroczenie podania nagrody może wpłynąć zakłócająco również na proces uczenia się czynności, za którą otrzymuje się nagrodę.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>