Grupowe krzywe uczenia się

Jest prawdopodobne, że postępy każdego badanego z osobna w procesie uczenia się, począwszy od punktu wyjściowego aż do osiągnięcia poziomu stabilizacji wprawy, będą wykazywały pewne nieregularne skoki w górę i w dół. Te oscylacje krzywej mogłoby wygładzić obliczenie średniej z całej grupy. Napotykamy tu jednak pewne trudności statystyczne. Rozsiew wyników indywidualnych w każdej próbie m być bardzo skośny – tej trudności często można uniknąć iprzez zastosowanie logarytmu z czasu albo z liczby błędów {str. 107, t. I): można też zamiast średniej arytmetycznej obliczyć medianę. Jednakże środki te zawodzą w wielu eksperymentach, w których wynikiem ostatecznym jest zero błędów albo 100% poprawnych prób, ponieważ niektóre osoby osiągają to kryterium w mniejszej liczbie prób niż inne. Najlepszy sposób sprostania tej trudności przedstawił Melton (1936: Melton i von La- ckum, 1941): zamiat obliczania przeciętnych wyników dla kolejnych prób, oblicza się przeciętną liczbę prób potrzebną do osiągnięcia kolejnych kryteriów (rys. 18–4). Jednakże mimo to nie zawsze uda się uniknąć skośności rozsiewu.

Istnieje jeszcze inna, starsza metoda konstruowania przeciętnych krzywych uczenia, którą często stosuje się w badaniach nad uczeniem się zwierząt. Opracował ją po raz pierwszy Vincent (1912) i dlatego nazywa się krzywą Vincenta, chociaż w szczegółach była później modyfikowana (Hilgard, 1938: Munn, 1950, str. 226-230). Przy tej metodzie uni- liczba prób do chwili osiągnięcia odpowiedniego kryterium próby

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>