Generalizacja wzrokowa – ciąg dalszy

Należy jeszcze wprowadzić rozróżnienie pomiędzy gradientem generalizacji pierwotnej a gradientem, który występuje wiedy, gdy wzmacnia się lub wygasza kilka bodźców, tj. kilka punktów w obrębie continuum, stanowiącego w wykresach linię podstawową. Na rysunku 19-14 linia ciągła przedstawia generalizację uzyskaną na podstawie ćwiczenia, w którym dawano do wyboru kartę czarną i białą, a wzmacniano regularnie tylko wybory karty białej, tzn. wzmocnienie stosowano tylko przy jednym krańcu continuum barw neutralnych. Dlatego też mamy tu gradient generalizacji pierwotnej. Jednakże w następnych eksperymentach poddano szczury dodatkowemu ćwiczeniu, mianowicie przeciwstawiano wzmacnianą kartę jasnoszarą karcie ciemnoszarej. To różnicujące wzmocnienie nasiliło reakcję na podnietę jasnoszarą, a osłabiło reakcję na kartę ciemnoszarą, dając w rezultacie gradient, który, gdyby objął cały zakres bodźców, miałby kształt litery S (karty ciemnoszarej nie przeciwstawiano białej z powodu przeszkód technicznych). Stosując takie różnicujące wzmocnienia można prawdopodobnie uzyskać wiele gradientów wtórnych. Gradient pierwotny można sobie wyobrazić jako pewnego rodzaju dość giętki pasek metalu. Gdy podniesiemy go za jeden koniec (tzn. wzmacniając bodziec położony na jednym krańcu continuum), pasek może – choć nie musi – lekko wygiąć się w części środkowej, na pewno jednak można go wygiąć ciągnąc go w jednych miejscach do góry, a w innych naciskając ku dołowi (tzn. stosując różnicujące wzmocnienia w różnych punktach continuum),

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>