Generalizacja – dalszy opis

Eksperymenty dotyczące tych spraw są siłą rzeczy dość złożone: wspomnimy tu jedynie o najprostszych. Teel i Weeb (1951) używali jedno elementowego labiryntu T, z którym najpierw pozwolili szczurom dokładnie się zapoznać. Następnie w skrzynce na jednym końcu umieścili pokarm, a drugą zostawili pustą. Z głodnymi szczurami przeprowadzano dziennie po dwie próby z biegiem swobodnym i dwie próby z biegiem kierowanym!. Chodziło o to, aby zwierzęta wchodziły do obu skrzynek jednakowo często. Szczury prędko nauczyły się i w większości prób swobodnych wybierały skrzynkę pokarmową. Jednocześnie codziennie, kiedy szczury były już najedzone, przeprowadzano z nimi po- jednej próbie z biegiem swobodnym i po jednej z biegiem kierowanym,

Próby z biegiem swobodnym, próby swobodne (free trials) – takie, przy których szczur ma swobodę wejścia do każdej uliczki labiryntu. Przy próbach z biegiem kierowanym (.forced trials) wejścia do niektórych uliczek są zamknięte. Por. rozdział 21, s. 148. (Przyp. tłum.). przy czym obie skrzynki były wówczas puste. Okazało się, że mając swobodę wyboru szczury syte wchodziły do tego samego pudełka końcowego, które wybierały wtedy, gdy były głodne i znajdowały w nim pokarm. Preferencja wytworzona w próbach ,,głód-nagroda” utrzymała się także w próbach z popędem zaspokojonym. Przypuszczalnie w tych warunkach szczury dążyły do wydostania się z labiryntu, choć jednak wyjmowano je równie często ze skrzynek na obu końcach, mimo to ogólny bilans „dobroci” wypadał na korzyść skrzynki, w której zawsze były karmione.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>