Eksperymentalne badania nad reakcją nazywania

Analogiczne eksperymenty przeprowadzano na osobach dorosłych, ale zadania rozmaicie utrudniano: stosowano nie znane badanym klasy przedmiotów, wymagano równoczesnego utworzenia większej liczby pojęć niż dwa, dla szeregu pojęć wprowadzano różne bezsensowne nazwy itd. Pionierski był tu eksperyment Hulla (1920) 1. Ukształtowany na wzór metody par, którą stosujemy w badaniach nad pamięcią, może on być jednak uważany również za pewną formę badań nad uczeniem się odróżniania. Pewnym znakom chińskiego pisma (rys. 20-16) przyporządkowano bezsensowne nazwy, a badany miał się nauczyć, jak się nazywają poszczególne znaki.

Znaki tego rodzaju składają się z drobniejszych cząstek zwanych pierwiastkami (radicals), cała zaś grupa złożonych znaków zawiera jeden i ten sam pierwiastek. Hull wybrał 12 takich pierwiastków i stosował tylko znaki zawierające te pierwiastki, wszystkim znakom zaś z jednym i tym samym pierwiastkiem nadał taką samą nazwę. Znaki były wyrysowane na oddzielnych kartkach, połączonych w serie po 12, tak że wśród znaków każdej serii był reprezentowany każdy z 12 pierwiastków. Badanie przebiegało następująco: E za pomocą mnemometru eksponował kolejno znaki serii 1 i przy każdym z nich wymawiał jego nazwę, którą O powtarzał. Potem serię tę eksponowano po raz drugi, tym razem jednak O usiłował nazwać znaki, zanim jeszcze E wypowiedział ich nazwy. Serię tę powtarzano tyle razy, aż O nauczył się nazw wszystkich 12 pierwiastków. Z kolei przystępowano do ekspozycji serii 2, przy czym informo-

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>