Eksperyment Tolmana i Gleitmana

Ta sama idea przewodnia leży u postaw eksperymentu Tolmana i Gleitmana (1949). Ich labirynt był podobny do opisanego powyżej, to znaczy był to również prosty labirynt T z dwiema niepodobnymi do’ siebie skrzynkami docelowymi. Na drodze do skrzynek znajdowało się kilka jednokierunkowych drzwiczek, które otwierały się za popchnięciem. W pierwszej próbie szczur dochodził do którejś ze skrzynek docelowych, gdzie znajdował dwie pastylki pokarmu, natomiast w próbie następnej zamykano drogę do tej skrzynki, wskutek czego zwierzę biegło do drugiej, gdzie również znajdowało taką samą porcję pokarmu. Takie postępowanie stosowano przez dziewięć dni, w tym czasie szczur odwiedził każdą skrzynkę docelową po dziewięć razy i w obu nagradzano go jednakowo. Tak przedstawiał się okres zapoznawania się szczurów z labiryntem i powstawało pytanie, czy zwierzęta zapamiętały w tym okresie położenie obu, niepodobnych do siebie, skrzynek docelowych. Tu ‚ jednak następowała dalsza komplikacja: skrzynki docelowe odłączano od labiryntu, wstawiano do innego pokoju i tam w jednej skrzynce podawano szczurom pokarm, a w drugiej drażniono je prądem elektrycznym, 25 szczurów podzielono na dwie mniej więcej jednakowo liczne grupy, jedną karmiono w jednej skrzynce, a drażniono prądem w drugiej, drugą zaś – odwrotnie. W dwie godziny później, po ustawieniu skrzynek docelowych w pierwotnym położeniu, każdego szczura poddano próbie sprawdzającej w labiryncie i okazało się„ że z całej grupy 25 osobników, aż 22 szczusy skręciły w korytarz leżący po przeciwnej stronie niż skrzynka, w której drażniono je prądem.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>