Eksperyment z labiryntem promienistym, czyli ze skrótem

Gdy opis zachowania formułujemy w kategoriach organizmu, jest rzeczą obojętną, czy w labiryncie są dwie skrzynki docelowe, czy tylko jedna, problem pozostaje w zasadzie ten sam, jednakże przy opisie w kategoriach otoczenia oba przypadki różnią się w sposób zasadniczy.

Takich luźnych obserwacji wskazujących, że u szczura uczenie się labiryntu polega raczej na przystosowaniu zachowania do otoczenia niż na opanowaniu określonej serii ruchów, jest dość dużo w różnych starszych pracach. Trzeba jednak przyznać, że mają one charakter raczej marginesowy. Eksperymentatorzy, którzy ich dokonywali, interesowali się głównie zmysłowymi wskaźnikami orientacyjnymi albo problemami motywacji. Dopiero Tolman i jego współpracownicy zrozumieli, że problematyka związana z uczeniem się miejsca wymaga badań specjalnych i lepszej kontroli warunków eksperymentalnych. Obmyślili oni dwa nowe eksperymenty, używając do nich labiryntów z jednym punktem wyboru. Pierwszy można nazwać eksperymentem z labiryntem promienistym, a drugi – eksperymentem z labiryntem krzyżowym. Tymi samymi urządzeniami posługiwali się inni badacze, sprawdzając wyniki i wnioski Tolmana.

Eksperyment z labiryntem promienistym, czyli ze skrótem. Eksperyment ten ilustruje rysunek 21-13. Polega on na tym, że szczura najpierw ćwiczy się w chodzeniu po pokarm do pewnego określonego miejsca, a następnie zamyka się dotychczasową drogę, jednocześnie udostępniając kilka nowych dróg do wyboru. Celem tego eksperymentu było stwierdzić, czy szczur wybierze drogęktóra pro-

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>