Dziecięce reakcje na własną nieadekwatność

Dla dziecka przegrana oznacza podważenie jego umiejętności, które poczytuje za oznakę wartości. Dlatego dziecko ma tendencję do negowania odpowiedzialności za niepowodzenie przez zanegowanie samego faktu porażki. U dorosłych najpowszechniejszą formą negacji własnej odpowiedzialności jest przerzucanie jej na innych. Tak więc widzimy marnego rzemieślnika narzekającego na swoje narzędzia, impotenta użalającego się na partnerkę i nieudacznika pomstującego na „system”. Przejawem tego mechanizmu jest obarczanie winą przypadkowej przyczyny niepowodzenia. Dziecko potykające się o zabawkę odwraca się i kopie ją z wściekłością. Wybiegiem stosowanym przez dzieci dla zatuszowania poczucia własnej nieadekwatności jest również traktowanie innych z wyższością. „Rozumowanie” psychiki przebiega wówczas następująco: „Jestem wyjątkowy. Jestem godzien uwagi. Mam szczególne uzdolnienia. Nie jestem bezwartościowy i bezradny. Jestem wyjątkowy i daję sobie radę”. Skrajną formą tego mechanizmu jest psychoza zwana paranoją. Chorujący na nią pacjent ma często urojenia wielkościowe — fałszywe przekonania, że jest bogiem, Napoleonem lub inną wielką postacią historyczną.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>