Dziecięce reakcje na niepowodzenia

Reakcją niemowlęcia na niepowodzenie w zaspokajaniu potrzeb jest panika. U dzieci w odpowiedzi na porażkę następuje najpierw reakcja gniewu, nim zrozumieją, że ich gniew jest źródłem satysfakcji dla przeciwników. Wówczas pojawia się nawyk negacji, który — jeśli się utrwali — może być niebezpieczny dla zdrowia psychicznego. Początkowo dziecko twierdzi, że mu „nie zależy”. Dorośli, którzy uciekają się do tego mechanizmu reakcji na niepowodzenia, zwykle zachowują neutralność, unikając zakłócających spokój sytuacji. Człowiek rzadko nawiązuje wówczas bliższy kontakt z kimkolwiek, choć potrafi przejawiać silne emocje w stosunku do własnej pracy lub hobby. Reakcją negacji wykraczającą poza obojętność jest udawanie, że lubi się to, co w danym wypadku jest źródłem frustracji. Osoba taka pozornie reprezentuje postawę dostrzegania wyłącznie jasnych stron rzeczywistości i nie dopuszcza do siebie myśli, że czuje się bezradna. Wmawia sobie, że jest szczęśliwa, i zmusza się do zadowolenia. Optymizm ów musi jednak wynajdywać sobie coraz to nowe obiekty, w miarę jak powraca naturalny pesymizm. W związku z tym typem postaw pozostaje mechanizm błaznowania. Ten rodzaj zachowania cechuje ludzi, którzy czują się bardzo niezręcznie w sytuacjach towarzyskich. Pokrywają własne zmieszanie błazenadą i dowcipami.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>